6 tot en met 18 januari 2012

Ilpendam

Dionne Warwick zingt “A House is not a Home”. Die doordringende stem komt tot mij door de koptelefoon terwijl ik dit zit te tiepen. Haar statement klopt voor ons bijna niet meer: ons “House” wordt teveel weer een “Home”, we moeten weg! Het is woensdag 18 januari 2012, 10.13 uur. Over twee minuten begint D.U. (= Down Under) op BBC 1. Ik sla maar een keer over want ik loop nu zowat twee weken achter met dit weblog, stel het steeds maar weer uit. Niet goed. Ik krijg al klachten van deze en/of gene. Daarom zal ik mij over mijn weerzin heen zetten, kijken of ik weer zin krijg en van alles weer de zingeving ga inzien en een poging doen een samenvatting te geven van hoe we sinds het merkwaardige museumbezoek op 5 januari jongstleden onze tijd hebben doorgebracht.

Zoals afgesproken laten we deze ochtend (6 januari) bij Van Lieshout de voorbanden (van de auto) vervangen. Terwijl het werk gedaan wordt drinken we met Lucien, die wij kennen van de duikvereniging Trilobiet, een kopje koffie in de kantineruimte. Een beetje lullen over auto’s en zo. Herman en Ton (medeleden van genoemde duikvereniging) komen ook langs; hebben hier net een auto gekocht. Dat zijn dus “echte” klanten. Ik betaal de banden (130 euri voor twee stuks) en rij door naar Edam voor de koffietafel bij WSV De Zeevang. Na afloop van dit gebeuren Tom Poucen halen bij de Deen voor bij de koffie vanavond. Jan en Frida komen op visite. Onder genot van een hapje en een drankje kletsen we wat af. Als zij om half één naar huis wandelen zijn wij weer geheel op de hoogte van het reilen en zeilen “op het dorp”. Tijdens de visite voelde ik me ziek worden.

De volgende dag, 7 januari, sta ik laat op, licht in het hoofd en snotterend. Toch geen griepje? Ik ben in geen jaren ziek geweest; het wordt zeker tijd? Ing ruimt de kerstspullen op. Ik doe niks. Te lamlendig. Tukdag.

De nacht die er op volgt zou ik ook zo willen kwalificeren. Geen oog dicht gedaan. Eerst linkerneusgat dicht, even later ook het rechter. Met open mond slapen gaat vannacht niet. Ik krijg regelmatig “paniek”-aanvallen en zit dan rechtop in bed. Ingeborg snurkt (jawel, letterlijk) gewoon door. Ik “sta strontziek op mijn stutten” naast m’n nest. Het is zondag 8 januari, we gaan toch maar zwemmen. Das goed voor de sinussen, al dat chloor. Als ik bezig ben gaat het wat beter. Het zwemmen lukt moeizaam, ik verzuip net niet tijdens de oefeningen. De koffie na het zwemmen smaakt uitstekend, vooral omdat Willem betaalt. Om twaalf uur is de Nieuwjaarsreceptie van Trilobiet in het clubgebouw aan het Trimpad. We gaan dus eerst even naar huis “om ons te verschonen” en daarna weer terug naar Purmerend. Op de receptie wensen wij iedereen een gelukkig nieuwjaar en dat krijgen we uiteraard van iedereen terug en vervolgens wordt gezamenlijk het glas geheven.

nieuwjaarsreceptie 2012 Trilobiet

Gezellig bijkletsen en te 14.15 uur stappen we weer op. Eerst bij Ma langs. Daar zit Jans met Ma aan de eettafel voor het raam te scrabbelen. Op de TV is het Europese Kampioenschap schaatsen (in Boedapest) aan de gang. Joke en Willem komen binnen en broer Kees even later ook. Gezellig allemaal, hoor. Te 15.40 uur gaan wij naar Edam voor de receptie van de zeilvereniging. Ook daar gelukwensen, kletsen, spiets van de voorzitter tijdens welke mijn telefoon keihard afgaat.

dat wordt schrikken zometeen (Nieuwjaarsreceptie 2012 WSV De Zeevang)

Ik zet ‘m gauw uit en even later gaat ie weer: berichtje. Na de spiets loop ik even naar buiten: Maria had gebeld, of we misschien gezellig even bij hen langs komen voor een hapje en een drankje en bijpraten? Hartstikke leuk, doen we. Te 17.00 uur zitten we bij Willem en Maria, die hier dicht in de buurt in Edam wonen, en drinken Ouzo en rode wijn en eten (Griekse) hapjes en praten over onze en hun reizen naar Griekenland. Heel leerzaam en het verhoogt de voorpret. De tijd vliegt als je het naar je zin hebt. Pas te 22.30 uur nemen we afscheid. In de loop van de dag werd mijn stem steeds zwaarder van de verkoudheid.

Ik zie op tegen de komende nacht. En terecht. Last van oprispingen, maagzuur, kotsneigingen; ik moet stoppen met vreten en zuipen, hoor! Weer niet geslapen. Pas vroeg in de ochtend doezel ik weg. We staan laat op en besluiten deze 9e januari een fikse wandeling in de polder te maken. In precies 40 minuten maken we een rondje over de Hofweg en de Purmerdijk. Onderweg komen we Jos en Mariam tegen. We spreken af morgen te 16.00 uur bij Jos en Wim (zij wonen een paar huizen verderop in onze straat) op visite te gaan. De wandeling doet me goed. Thuis rusten we voor de TV uit. We kijken naar D.U. (=Down Under) en H.U.T.H. (= Homes under the Hammer), BBC-programma’s zonder reclame en leuk om te volgen. Eigenlijk moet ik schrijven. In de loop van de middag zet ik mezelf aan de computer maar ik kom niet verder dan het bekijken op youtube van tests met de Subaru XV, de beoogde opvolger van onze Golf en we skypen met Olga en Miriam over familie-aangelegenheden. Pas tegen zessen begin ik. Ik kom niet verder dan 5 januari op de weblog te zetten want opeens vind ik het nodig de open haard aan te steken.

gecontroleerd vuurtje

Vluchtgedrag. Hout opmaken. Met Olga hebben we afgesproken dat we a.s. zondag bij haar komen voor een strandwandeling en een diner aan huis. Met Jan en Dineke (zeilvrienden uit Edam) spreken we hetzelfde af voor a.s. vrijdagavond, maar dan zonder strandwandeling want dat zou een hele korte worden in Edam.

Rond 08.00 uur staan we de volgende morgen (het is dinsdag, 10 januari) op. Het klaart wat op in mijn harses. Van 09.00 uur tot 09.40 uur een stevige wandeling in hetzelfde rondje als gisteren maken wij tijdens prachtig weer, in windstilte en het is droog. Een waterig zonnetje komt op. Uiteraard heb ik mijn fototoestel niet bij me. Na zo’n frisse oggendwandeling smaakt de koffie “Hemels”!! Vooral als je ‘m zelf zet; moet je ook es doen, Arie (komies, maar ook hiepokriet, zoals die jongen met zijn gristelijke geaardheid in die reclame koketteert)! Ik bel Martin, onze tuinman, voor het maken van een afspraak. Hij neemt niet op. Ik bel ook Joost Jansen voor de verstopping van de gootsteen. Joost verwijst ons door naar een “specialist” op dat gebied. Dat zal wel een specialistische prijs opleveren dus kijk ik het nog even aan. D.U. en H.U.T.H kijken, altijd leuk. De TV daarna uit en werken. Ing gaat onkruid schoffelen en ik zaag met de kettingzaag afgevallen takken in stukken voor de open haard. Vervolgens kit ik aan de buitenkant van de serre een raamijzerstripding dat is gaan wijken, waardoor het kozijn begint te rotten. Dat kan ik nou niet goed repareren omdat het steeds te nat en te koud is. Ik ruim de garage een beetje op, pak de post van de mat (een blauwe enveloppe met weinig opbeurend nieuws) en zijg uitgeput in mijn Stressless TV-stoel neer. Te 16.00 uur naar Wim en Jos. We kletsen gezellig over boten, onze reis, dingen uit het verleden etc. Te 18.30 uur naar huis om spareribs met piripiri te eten.

Het is woensdag, 11 januari. Vroeg wandelen (08.45 uur – 09.35 uur). In bed hoorden we de regen op de dakpannen tikken en het waait pittig uit het westen.  We gaan toch maar. Dit keer kiezen we ervoor een eind de Westerweg op te lopen richting Purmerend. Regendreiging hangt in de lucht. Naar weer. Stevig doorstappen. Na 20 minuten keren we om en lopen dezelfde route terug, tegen wind in. Op de dijk begint het te regenen. Toch nog nat geworden dus. Thuis meteen onder de hete douche. Naar Edam, koffiedrinken. Ik praatte nogal veel en was voor mijn doen zeer ad rem, ik weet ook niet wat mij bezielde, zeker paardenvlees gegeten gisteren. We waren trouwens allemaal slap aan het lullen en dat is niet verkeerd want lachen is gezond. Te 12.00 uur door de Purmer naar Purmerend, parkeren bij de Deen en te voet naar de Action en het Kruitvat. Bij de eerste kopen we carterolie voor de kettingzaag, deodorant voor Ingeborg, een slipje niet voor mij en WD 40 (ze verkopen daar van alles) en bij de tweede kopen we 80 pillen Ibuprofen van 400 mg per stuk; kunnen we weer een weekje verder. We komen Koop en Wil tegen in het Kruitvat en praten o.a. over de voors en tegens van huisverhuur. Naar huis. Ing wast twee vitrages en probeert de haaltjes, veroorzaakt door de kat van de Roemenen, weg te strijken. Dat lukt maar zeer gedeeltelijk. Je blijft het zien. Goddammit. TV kijken. Ik kan me niet zetten tot het schrijven op de weblog. Lapzwans. Met Linda spreken we af dat we a.s. maandag bij hen komen eten. We skypen met Miriam en eten saves alleen een bordje sla (ik miks er knoflooksaus doorheen om de konijnenvoer-factor eruit te halen). De TV biedt voor het avondprogramma de film “The Weddingplanner” met Jennifer Lopez en Matthew McConaughey, amusant, romantisch, kolderiek en niet gewelddadig; precies goed dus.

Donderdag, 12 januari. Te 08.30 uur lopen; rondje polder. Zeer harde wind! Wel droog. Voor de wind gaat prima. Tegen iets minder, dat begrijpt u wel. Doesen en te 10.15 uur Ma ophalen en met Elly, die bij haar aan het werk is, afspreken dat ze volgende week gezellig bij ons langs komt om te praten over het schoonmaken en het toezicht tijdens de verhuur. Vervolgens wenden wij de steven naar mijn zuster Joke in Zaandam want die is jarig (Willem noemt haar altijd jezus als ie mij belt). Joke heeft de pensioengerechtigde leeftijd bereikt! Over ruim twee jaar ben ik aan de beurt. De tijd vliegt, zeker naarmate je ouder wordt. Daarom wil ik eigenlijk meerdere dingen tegelijk doen.  Er komen nog meer Niet Beroepsmatig Actieven over de vloer. Gezellig, ook hier weer. Wij leiden een gezellig leven. Joke is beroemd om haar hapjes en haar drankjes. Ze vliegen met regelmaat over de tafel. Heerlijk. Aan alle lekkere en leuke dingen komt een eind. Te 14.30 uur rijden we met onze kostbare lading (Ma) terug naar Ilpendam. Ik krijg van Ma een adreslijst mee die moet worden geactualiseerd. Het is nu een zooitje. Weer een klus. Ik krijg het nog druk. Thuis kom ik weer tot niks. Lapzwans. De lijst blijft nog even liggen. Ing wast weer een vitrage. Was wel nodig, nog afgezien van de beschadigingen, gelet op de typische kleur van het waswater. Ik eet wederom een bordje sla als avondeten. Te 19.30 uur naar Trilobiet in Purmerend om een duikcilinder, ademautomaat en een stabjack te lenen want ik wil a.s. zondag een halfuurtje op de bodem van het zwembad liggen. Willem is er ook maar hij moet gauw weer terug want Joke zit met de visite (alleen broer Kees is er). Ing en ik helpen Piet met het weghalen uit de kantine en op zolder opbergen van de kerstversierselen. Te 23.00 uur naar bed.

Vrijdag de dertiende, we lopen weer! Van 08.30 uur tot 09.10 uur. Deze keer neem ik hier en daar een shotje (film). Na afloop filmpje op de computer zetten en doesen.

The Long And Winding Road

►

Daarna naar de club (Edam). Saves zijn wij uitgenodigd bij Jan en Dineke in hun fraaie door hen zelf verbouwde huis tegen het centrum van Edam aan. Voor het diner (want dat is het) wisselen wij e-book bestanden uit. Ik heb nu genoeg om in 4 levens nog niet “uit te krijgen”. We dineren uitgebreid met scholrolletjes met zalm erin en van alles en nog wat “on the side” en een voortreffelijke wijn. Net een sterrenrestaurant. Voor we het weten is het bij elven en moeten we  afscheid nemen (ik bedoel dat vonden we zelf, we werden niet weggestuurd).

Heb ik goed geslapen? Ik geloof van wel. Weet niet meer. Ik weet wel dat ik pas te 09.00 uur wakker werd. Shit, het is 14 januari en ik zou vrijwilligerswerk gaan doen op de club in Edam. Enigszins stijf van de rugpijn kom ik te 09.40 uur aan. Een geweldig leger van 4 vrijwilligers, waaronder Jan, bij wie we gisteravond hebben gegeten is reeds aan de slag met het terugleggen van de tegels. Dat luistert tamelijk nauw. Ik verleen hand- en spandiensten op zodanige wijze dat ik waarschijnlijk de rest van de dag en avond mijn rug niet meer kan gebruiken, maar je moet wat voor de goede zaak over hebben. Jan N. en ik trekken een paar dikke aluminiumkabels door de pijpen onder de steigers door zodat deze klaar liggen als volgende week de monteur komt om ze aan te sluiten op de elektra-paaltjes. Rond 12.00 uur is het wel weer mooi geweest en gaan we allemaal naar huis. We krijgen vanavond visite van Ron en Kitty, vrienden van Trilobiet, met wie we afgelopen zomer in Menorca opgetrokken hebben. Ik maak dus een schoteltje gevulde eieren en een schotel met haring op een stokkie klaar. De rest moet Ingeborg maar doen. Rond half negen komen Ron en Kitty aan. De avond verloopt bijzonder, ja u raadt het al: gezellig! We hebben heel wat te bespreken en het wordt zomaar 01.30 uur en we moeten morgen ook nog zwemmen! Het is dat Ron morgen duikinstructie moet geven, anders….!

Het is zondagochtend, 15 januari. Ondanks alles zijn we toch vroeg wakker en halen met gemak het halfuurtje klessen vóór het zwemmen. Het wordt onvoorstelbaar druk. Zoveel leden heb ik nog nooit zien komen opdagen. Wel meer dan 10 luitjes gaan duiken. Dat heb ik weer. Dat wordt “meute-deuken” in het voor de duikers afgezette deel van het bad. Ach, ook dat heeft zijn charmes; er valt wat te beleven onder water. Op aanwijzing van Mans doe ik onder water wat oefeningen en haal toeren uit: een tijdje op mijn kop staan vlak voor de grote panorama-ruit waar toeschouwers in de grote hal onze verrichtingen kunnen volgen. De kleine kindertjes die altijd staan te kijken vinden het prachtig, vooral als je naar hen zwaait. Tien minuten voor de tijd om is vind ik het welletjes en spoel de spullen en mezelf af onder de douche (ik douche altijd bij de dames, veel leuker, die schreeuwen niet zo hard).  Na het omkleden gauw naar beneden voor de broodnodige koffie (lekker, Willem!) en aan tafel zitten en verder kletsen. Mans komt met ons alvast bespreken hoe we in juni in Griekenland zullen handelen: gaan we met hem, Agetha, Coos en Elles mee op de Bavaria of varen we achter het flottielje aan? We spreken af dat laatste te doen. Lijkt me heel leuk: gratis met je eigen boot in een flottielje meevaren. We hebben er allemaal zin in! Mans en Agetha en wij zijn de laatsten van de club die het Leeghwaterbad verlaten, zo gezellig is het. Het is dan al 12.00 uur. Te 14.00 uur tuffen we naar Katwijk aan Zee. Olga loodst ons na aankomst meteen mee naar het strand. We lopen van de zuidrand van Katwijk naar de uiterste noordkant, waar Femke, jongste dochter van Olga, vlakbij de boulevard in een omgebouwde schuur woont; daar gaan we heen om een koppie thee te drinken. In mijn beleving is het strand hier breder dan ooit. Dat het eb is werkt daar natuurlijk behoorlijk aan mee. Het is ontzettend druk. Het is dan ook prachtig weer: geen wind en een zonnetje dat af en toe door de wolken gluurt. Er lopen minstens 500.000 mensen op het strand en 2 miljoen blaffende, rennende, springende honden. Heel gezellig.

waar zijn al die honden dan?

We genieten erg van de vergezichten naar de horizon. Je kunt de pier van Scheveningen en de Maasvlakte in het Zuiden en Noordwijk en IJmuiden in het Noorden duidelijk zien liggen. Femke ontvangt ons hartelijk met een lekker bakkie thee en een dinges erbij. Zij woont daar alleen in een verbouwde schuur, heel klein maar wel voorzien van alles wat je maar nodig hebt: twee poezen, een elektrische piano, een douche/toilet als doorgang tussen de hal en het woonkamertje, waarin ook een keukenblok en dan is er nog een trap naar boven met een heel riante slaapkamer en bergruimte. Het mooiste is nog dat het strand op 30 seconden lopen ligt. Dat is te doen. Na de theevisite wandelen wij dezelfde route over het strand terug. Die oefening hebben we vandaag tenminste ook gehad. Olga trakteert ons bij haar thuis op een voortreffelijk diner met gestoofde Zalm in een heerlijke saus met salade en nog wat dingen die ik vergeten ben (sorry Ol) en Tiramisutu (=tiramisu toe). Het smaakt allemaal uitstekend. Ik begrijp niet waarom wij eigenlijk boodschappen doen: de loffen en de boerenkool liggen te rotten in de koelkast en de karbonaadjes van de Aldi beginnen te smaken naar afwaswater. Na het diner nemen we gedrieën nog wat familie-aangelegenheden door en dan is het alweer tijd om afscheid te nemen. Het is dan reeds een uur of 09.17 uur of daaromtrent. Bij het Schouw, tegenover het pontje over het NoordHollands kanaal naar Landsmeer lopen we in een politiefuik. Of ik maar even wil blazen in zo’n alcoholpijpie. Dat is voor het eerst in mijn leven. Godver! Hij vraagt of ik gedronken heb. Ik zeg ja, een glaasje wijn bij het eten (het waren er drie). Nou blazen dan maar. Ik blazen en tot mijn verbazing was het helemaal in orde! Niets aan de hand, geen promieltje te ontdekken! Dat moet ik onthouden: drie glazen en een goed gesprek over familie-aangelegenheden.

Het is maandag de zestiende. Wandelen. Een geweldige wandeling vanwege het mooie weer. Ik heb een aantal aardige plaatjes geschoten met het kleine onderwater-cameraatje omdat ik dat nu wel bij me had. Een paar (= 5) moet ik echt even laten zien.

je moet alles in perspectief zien, vin ik

NH kerk van Ilpendam in camouflage-modus

duizelingwekkende verten

dit ruggetje zit helemaal onder de brijp

en deze von ik ook wel aardig

Als we terugkomen gaan we de hele dag rondhangen; dat feit hoeft niet per sé een negatieve connotatie te hebben. TV kijken. D.U. en H.U.T.H. Martin gebeld. Ze komen woensdagavond. Subaru’s koekeloeren op de computer (gek wor ik ervan). Het kan zijn dat we nog wel iets zinnigs hebben gedaan vandaag, maar dat heb ik dan niet opgeschreven. Te 17.00 uur tijgen we naar Linda en Ricky in Amstelveen. Dat staat garant voor reuring want ze wonen op een kleine flat en die is gauw gevuld met het stemgeluid van 4 personen en een flatscreen. Gezellig! Lekker eten! Een uitstekend samengestelde pasta-maaltijd van Surinaamse snit. Ricky is de hele middag bezig geweest met de voorbereidingen. Hij werkt thuis dus hij heeft tijd zat. Hoe verzinnen die mensen toch al die buitenissige gerechten?! Wij komen nooit verder dan aardappelen, groenten en vlees. Ik krijg van Ricky een likeurtje waar mijn huig van dubbel zou klappen als ik ‘m nog had. Djiesus, heb je weleens een likeurtje van 50% met kaneelsmaak gedronken? Neen? Niet aan beginnen ook. Gelukkig heeft ie ook nog een lekkere black label whisky en dat blust de boel een beetje. Het eten is heerlijk. Goed gedaan, Rick! Vol maar voldaan zijgen wij op de bank neer en gaan genieten van “Frozen  Planet” op een HDTV scherm van anderhalve meter breed. Zoiets had ik eigenlijk nog niet eerder gezien. Moekookhè! Daar gaan we voor sparen! We krijgen bij de TV ook nog hapjes en andere drankjes. Het kan niet op, maar als het dan toch eindelijk wel op is gaan we naar huis. Het was fijn, jongens! Ingeborg rijdt terug naar huis om te voorkomen dat we een herhaling van zetten krijgen bij Het Schouw, maar dan met tegenovergestelde resultaten. Ik vind dat ik niet eens zo heel veel commentaar geleverd heb op haar rijstijl.

Ingeborg moet vandaag, dinsdag 17 januari, werken! Ze heeft vorige week afgesproken dat ze 4 oggenden gaat invallen op de Montessorischool in Landsmeer, haar oude school. Ze mag op groepjes kleutertjes passen, wat zij leuk vindt en ze hoeft het niet eens helemaal gratis te doen! Vandaag is de eerste ochtend. Zij is om half acht al weg. Ik heb het rijk alleen. Ik ga lekker hard aan het werk. Ik probeer een begin te maken met het wijzigen van de inventarislijst van het huis. Daar heb ik al gauw geen zin meer in. Dan maar de open haard aansteken, da’s leuker. Ondertussen kijken naar D.U en H.U.T.H. Tussendoor bellen met de belastingtelefoon over inkomstenbelasting en familie-aangelegenheden. Ik word morgen tussen 12.00 en 15.00 uur teruggebeld over dat laatste punt. Ik schijn altijd vragen te stellen die ze niet meteen kunnen beantwoorden. Ik doe de vuilniszak in de container en doe een lege zak in de emmer in de garage. Ik breng al het brandhout naar de open haard en ruim de garage verder op. Na de middag komt Ing thuis. Ze heeft lekker gewerkt. Samen eten we 4 kroketten (ieder twee); dat hebben we wel verdiend en voor de lijn maakt het niet uit want het zijn magere kroketten, zoals ik al eerder (zie bericht van 4 december 2011) heb uitgelegd. Martin komt langs om te zeggen dat hij en Jeanne morgen niet kunnen. Het wordt donderdagavond, ook goed. Saves kijken we naar een film genaamd “Adam” over een jongen die iets heeft met Asperges. Een beetje een zielige film.

Ja en dan is het 18 januari, zoals ik in de aanhef van dit bericht al schreef: ik schrijf! Inmiddels ben ik een heleboel nummertjes in i-tunes verder en zal ik je eens wat vertellen, je gelooft het niet maar ik luister nu naar een nummer van Whitney Houston, het nichtje van Dionne Warwick en het nummer heet: “It’s not Right, but it’s Okay! Helemaal van toepassing op dit hele verhaal, toch?!! Ik begin er bijgelovig van te worden. Wat een geluk heb ik toch, dat het allemaal zo uitpakt! Ik zit sinds 10.13 uur te tiepen en nu loopt het tegen 16.00 uur. Een hele zit.

18.29 uur: gelukkig komt Miriam na vieren op de Skype en gaan we het weer even hebben over familie-aangelegenheden. De werkzaamheden op dit vlak naderen hun voltooiing. A.s. vrijdag naar Amersfoort voor de laatste hand aan de werkzaamheden met betrekking tot de familie-aangelegenheden. Nog even klutsen met foto’s in dit verhaal, de film van het wandelen bewerken, muziekje eronder (The Long And Winding Road) en klaar is Kees. Ik ga ‘m nu (18.32 uur) publiceren op de weblog. Het was een fijne dag en ik heb fijn gewerkt.

PS. De mevrouw van Belastingkantoor Zwolle belde daadwerkelijk terug tussen 12.00 uur en 15.00 uur en met goed nieuws ook nog! Wat je van ver haalt is lekker!