29 februari 2012

Porto Turistico Marina di Ragusa – Ragusa (Ibla) v.v.

We moeten vroeg op want we gaan vandaag met de bus naar Ragusa. We willen met name Ragusa Ibla (=benedenstad) bezichtigen. Ik ben daar vorig jaar een keer geweest met Jan en José van de “Jonas”. Ingeborg zat toen al in Nederland. Dit uitstapje is voor ons een hele belevenis als je in ogenschouw neemt wat we sinds 2 februari hier gedaan hebben (=niets, maar genóten dat we hebben!). Als ontbijt eten we een broodje aardbeien en een sinaasappel met een kop thee erbij. Rugzak met fototoestel erin, tabel met bustijden, plattegronden van Ragusa en Ragusa Ibla en weg zijn we. Het is kwart voor negen als we over een doodstille landingsbaan en dito boulevard naar het dorpsplein lopen. Daar haal ik, na de gewapende politieman naast de automaat vriendelijk te hebben gegroet want je weet maar nooit, geld uit de muur en op een bankje wachten wij op de bus van 09.25 uur.

busje komt zo

Precies op tijd rijden we richting Ragusa. Het landschap is al enigszins bekend van de twee of drie keer dat we hier langskwamen. Te 10.00 uur spuugt de bus ons uit bij het busstation aan de Via Zama in een buitenwijk van Ragusa en rijdt vervolgens door richting centrum. Shit, we hadden net zo goed kunnen blijven zitten. Weten we voor de volgende keer. Het is hier vergeleken met Marina di Ragusa en ondanks de onbelemmerd schijnende zon, verdomde koud door een tamelijk strakke landwind. Doch welgemoed wandelen wij de Via Giosuè Carducci af naar beneden in de richting van het dal dat Ragusa in tweeën snijdt. Mijn knoken houden zich goed en we hebben er zin an. Het gedeelte van de stad aan de kant waar wij lopen is nieuwer dan de overkant, waar het oudere centrum is. We zagen tegen de wandeling op omdat volgens zeggen de afstanden erg groot zouden zijn, maar omdat alles voor ons nieuw is en er veel te zien valt hebben we daar nauwelijks erg in. Aan het eind van de Via Carducci stuiten we op het dal, met aan onze voeten een park. We gaan rechtsaf de Viale del Fante op en komen op de Piazza Libertà, waar het sterft van de auto’s, geparkeerd en rijdend. Onder een poort door lopend vervolgen wij onze weg op de Via F. Pennavaria. Aan een gezellig pleintje staat één van de vele kerken die Ragusa (en elke stad in Italië) rijk is.

pleintje, kerkje, auto's

De stad komt tot leven. Keurig geklede dames en heren in splinternieuwe, doch allemaal zonder uitzondering geblutste of bekraste auto’s zijn op weg naar hun werk (of anderszins). Even verderop slaan we linksaf de Ponte Papa Giovanni XXIII op. We staan stil bij het fraaie uitzicht op het dal en twee andere bruggen verderop in de richting vanwaar wij zijn gekomen.

Uitzicht vanaf de brug "Paus Johannes De Drie En Twintigste"

Als we aan de overkant aankomen heet het Via San Vito die wij volgen tot aan de Corso Italia, alwaar wij rechtsaf slaan en de straat volgen tot ie Via XXIV Maggio gaat heten. Dat betekent “De Weg van de Vierentwintigste Mei”: de dag waarop Italië Oostenrijk-Hongarije de oorlog verklaarde. Is dat nou een reden om een straat zo te noemen? Ik zou er niet al te trots op zijn. Het is toevallig ook de sterfdag van mijn schoonmoeder, een veel betere reden om een straat zo te noemen. Neen wacht, dat komt rottig over, dat neem ik terug. Meestal hebben die straten, waar dikke SUV’s overheen zoeven, heel smalle trottoirs. Het barst hier van de SUV’s, zo één als Ingeborg ook wil hebben. Je moet dus goed uitkijken waar je loopt.

ik zei: meestal, en ik heb even gewacht tot er geen SUV's meer langszoefden. Dit is de Via XXIV Maggio.

Aan het eind van die straat beginnen de trappen naar beneden (je kunt trouwens ook van beneden naar boven lopen op die trappen) langs welke je de benedenstad, die nog ouder is, kunt bereiken. Je kunt ook via slingerwegen naar beneden maar dat is een heel stuk “om”.

daar ligt Ragusa Ibla

Na heel wat trappen af te zijn gehuppeld komen we bij de Chiesa del Purgatorio. Vanwege niet nader uit te leggen redenen kan deze kerk niet meteen worden bezichtigd. We moeten eerst een horeca-gelegenheid zien te vinden die open is en dat is nog niet eens zo makkelijk in deze tijd van het jaar. De kronkelende straatjes en aanpalende pleinen en pleintjes zijn leeg en verlaten en alle deuren zijn dicht. Hijgend arriveren wij bij de Duomo di San Giorgio in de omgeving waarvan we een hotel treffen met een WC-deur erin.

we hoefden ons niet door de massa te "ellebogen" (op de achtergrond de Duomo di San Giorgio)

Ik bestel twee koffie terwijl Ingeborg haar ding doet. De mevrouw wil ons een luns aansmeren maar de omgeving en de prijs staan me niet aan. In een donkere hoek aan een haastig leeggeruimde tafel drinken wij onze kop Espresso. Zo, dat ene slokje is bijna genoeg om je van het koffiedrinken ook meteen maar te genezen. Het mist echter zijn uitwerking niet. Verkwikt vervolgen wij onze wandeling door Ragusa Ibla. Kijkend en fotograferend.

het portaal van de Heilige Sjors, een overblijfsel uit de 2e helft van de 5e eeuw!

vrome beeldjes in het park tegen de kerk aan

In het parkje aan het eind van de stad zitten we een hele tijd op een bankje uit te rusten in de zon en te genieten van het uitzicht over de vallei. Het is jammer dat we niets te eten en te drinken hebben meegenomen. We moeten op zoek naar een eetgelegenheid en dat gaat hier in Ibla niet lukken.

genieten van het uitzicht

idem, maar dan de andere kant op

Hee Joop! De mimosa staat weer in bloei!

Aan de andere kant van de oude stad lopen we door straatjes en over trappen terug naar het uitgangspunt, de kerk “del Purgatorio”. Op de hoge trappen zitten drie of vier dames van Aziatische kunne de omgeving op papier vast te leggen. Net als we naar binnen willen stappen, blijkt de deur die daarvoor nog open stond, dicht te zijn. Ik morrel aan de deurkruk en duw een beetje. De priester die aan de andere kant net de sluitbalk voor de deur wil doen, valt zowat achterover en laat ons alsnog binnen, waarschijnlijk indachtig het gezegde: “als ik voortijdig de deur dichtgooi ben ik misschien een klant kwijt”. We dwalen een beetje door de rommelige, barokke kerk, ons bewust van een overigens geduldig wachtende priester bij de voordeur. Voor we de trappen naar de bovenstad bestijgen maak ik een fotootje van Ing op de trappen van de kerk, naast de artiesten.

op de trappen van de "Kerk Van De Loutering"

Dan zijn de beruchte trappen aan de beurt. Omhoog is een heel ander ding dan naar beneden. Een hele klim en een aanslag op je knieën, dat kan ik je wel zeggen. En dat op een lege maag. We kijken nog een paar keer om naar de benedenstad en maken foto’s.

we zijn weer boven

Via de oorlogszuchtige straat komen we weer op de Corso Italia, lopen door richting centrum en passeren een tent genaamd: “Antico Caffè Trieste van de “Fratelli Pluchino” (=de gebroeders Pluchino). Zou dat familie van Viviana zijn? In M.d.R. zagen we ook al een zaak (de fietsenmaker, waar we nog heen moeten) die Giorgio Pluchino heet. We gaan het café binnen en verorberen ieder een bak Café Americano, een glas water en een kleine pizza. Kosten: totaal 5,40 euro; het is duidelijk nog geen hoogseizoen. Gesterkt gaan we weer op pad.

koffie bij Caffè Trieste

Op de Piazza San Giovanni zit tegenover de gelijknamige kathedraal een Ufficio Turistico. We hebben daar een heel gesprek in het Italiaans met de dame achter de balie. Ze is heel geduldig in haar pogingen ons te verstaan en te begrijpen. Af en toe een beetje Engels er tussendoor en we komen een heel eind. We lullen wat af over Nederland en Sicilië en vergelijken de klimaten. We krijgen van haar aan de hand van een nieuwe plattegrond een complete uitleg over de bezienswaardigheden van de stad. Ja, als je maar twee toeristen op een dag aan je bureau krijgt wil je wel aan de gang! Eenmaal buiten klimmen we het immense bordes voor de kerk op en willen erin. Dat gaat niet. Pas om 16.00 uur gaat ie weer open. Daar kunnen we niet op wachten. Ik maak plaatjes van het gebouw met Ingeborg zittend in het portaal (je moet goed zoeken!).

ze zit er echt

We vervolgen onze weg naar de Via Roma die we aflopen naar de Ponte F. Pennavaria die uitkomt op het Piazza Libertà. Weer plaatjes schieten. Nu van de Ponte Papa Giovanni XXIII (de achterste) en van de Ponte P. Scopetta. Ach, ach, wat mooi allemaal.

ach, ach, wat mooi allemaal

Op ons gemak slenteren we over het plein en slaan de Viale T. Lena in. Hier wordt het al wat minder mooi. We komen uit op het Piazza del Popolo, waar zich het Centraal Station van Ragusa bevindt. Via Via Dante naar Piazza Vann’ Anto en daar de Via G. Di Vittorio in. Ik neem aan dat het u zo klaar is als een klontje. Voor ons in ieder geval wel; wij weten nu de weg in Ragusa. Onderweg komen we een sinaasappelverkoper tegen die gewoon aan de kant op de rotonde is gaan staan, zodat auto’s midden op de weg naast hen kunnen stoppen om een zak met 4 kilo rooie sinaasappelen te kopen! Geweldig!

deze smaken erg lekker

Ook vergapen wij ons aan prachtige Landrovers in een showroom. Het blijkt dat die mooie auto’s hier 9.000 euro goedkoper zijn dan in Nederland! Langs de Via Zama lopen we naar het busstation. Je moet daar goed opletten als je de juiste bus wilt pakken, maar met behulp van een vriendelijke buschauffeur komen we in de goeie terecht en we kunnen een half uurtje uitrusten. Onderweg nog wat fotootjes van het landschap en dan zijn we in M.d.R.

een Italiaanse villa

de zee; we zijn er bijna

Een kort wandelingetje extra naar de ARD voor een broodje en spulletjes voor de kip met venkel en dan hebben we het lopen wel weer gehad wat mij betreft. Ik voel mijn rug en mijn poten breken bij de scharnieren bijna af. T.a.b. gauw de kachel aan en Kippepoten braden, venkelbrokken erin, knoflook, Parmaham, zwarte olijven, witte wijn en op de kachel laten pruttelen. Het smaakt heerlijk. Zo lus ik venkel wel. Het internetten gaat niet zo goed meer. Ik denk dat van beide dongels een maximaal aantal Giegs verbruikt is en dat ze nu op een minimale stand doordoen. Het up- en downloaden van foto’s, teksten en TV-uitzendingen gaat hopeloos traag. De TV-uitzendingen lukken sowieso niet en ook het skypen is een ramp. Ik heb er geen zin meer in en ga te 22.00 uur naar bed om mezelf in slaap te lezen met “Het Venetiaans Bedrog”. Mag het, na zo’n dag?! 

28 februari 2012

Porto turistico Marina di Ragusa

De wind is afgenomen maar de luchttemperatuur is een stuk lager. Gelukkig schijnt de zon volop, dus dat is niet erg. De flap van de kuiptent kan open. Het is dinsdag dus marktdag. Laten we nu eens het fototoestel gebruiken. Wandelen in het zonnetje naar de markt. We weten de weg, da’s fijn. We slaan groente en fruit in voor 11 euro. Ingeborg maakt een foto van mij met onderkinnen. Ik krijg haar nog wel.

die linkse is een geinponem

Een Deen-tas vol kopen wij. Bij de notenboer slaan we een pond amandelen in voor 4 euro en een pakje dadels voor 1 euro.  Ingeborg haalt een brood en joggert en aanmaakblokjes voor de kachel en een fles water bij de ARD.  Op de terugweg komen we Philip en Marion tegen die op weg zijn naar de markt. We spreken af dat Marion de helft van onze paprika’s overneemt want het zijn er veel te veel (je kunt alleen een zak met twaalf paprika’s kopen voor een euro). Bij het toiletgebouw op de Oostelijke havendam gekeken of  de transponder het nu wel deed ( ja) en of mijn sokken er nog lagen (neen, waarschijnlijk ontsnapt). Koffie op de boot met een koekje, liggen in het zonnetje en lezen. De wind komt eerst vanuit het Zuidoosten maar later uit het Noordwesten, koud dus. Broodje verse aardbeien eten.  Glaasje melk erbij. Des middags ga ik de beugel over de kompaspaal heen vastzetten want in de bevestiging van het ding onder het kompashuis zit wat werking. Tijdens het proces breek ik de minuscule draadjes van het minuscule kompaslampje af. Heel vindingrijk repareer ik dit met behulp van twee adereindhulsjes, maar het duurde even voor ik op dat idee kwam. Ik kan pas controleren of ie het doet als het donker is. Uiteindelijk staat de beugel wederom strak in zijn fundament.

gij zult zelf heel maken wat gij zelf hebt kapot gemaakt

Dan is het tijd voor een kopje thee met een koekje en lezen tot het té koud wordt in de kuip. Richard, de Nieuw Zeelander op de boot naast ons, doet de hele middag iets met zijn ankerketting. Hij zegt dat ie nog steeds stinkt nadat zij hebben geankerd in de baai bij Siracuse destijds. Ik zal ‘s aan die van ons ruiken. Verder is het stil op de haven. Er gebeurt helemaal niets. Om 17.00 uur naar binnen vanwege de kou en de kachel aan. Nu kunnen we weer water koken op het plaatje. Deze keer eten we broccoli met een kaassaus, dat scheelt aanmerkelijk in de smaak; heerlijk. Maar die aardappelen, daar wor ik gek van! Van Marion hebben we in ruil voor de paprika’s venkelknollen gekregen. Daar gaan we een receppie voor zoeken voor morgen. Na enig wikken en wegen wordt het: kippenpoten in witte wijn, olijven, venkelbrokken, ui, knoflook en salie. De kachel komt op stoom. Het wordt lekker warm in de kajuit. Na het eten ga ik de concepten van 26 en 27 februari bewerken en op het net zetten. De inspiratie blijft uit. Tja, een mens kan niet altijd origineel wezen over niks. Ik maak 28 februari ook weer in concept. Die doe ik morgen wel definitief, met de fotootjes erbij. Ik denk dat ik maar ga zitten lezen. Ingeborg wil niet voor de tweede keer koffie maken. Dan maar water drinken. Ik ben vergeten te kijken of het kompaslampje het doet.

27 februari 2012

Porto Turistico Marina di Ragusa

Zon en harde wind. Ik ga de dieselkachel schoonmaken. Een vies karweitje dat veel tijd en moeite kost. Aanvankelijk doe ik het met tegenzin, maar naarmate mijn handen (klauwen) vetter en zwarter worden begin ik het leuker te vinden. De kool zit op de bodem rond het gat waar de diesel instroomt vastgekoekt. Dit moet ik losbikken met een stalen pen en een beitel. De pen waarmee je de dieseldoorvoer onderin de ketel af en toe moet doorsteken gaat vreselijk zwaar. Na ontzettend vaak heen en weer halen krijg ik de boel eindelijk leeg en schoon.

belangrijke klus

kejje 't zien, knul?

Nu nog diesel in de tank en we kunnen vanavond stoken. De elektrische kachel blijkt namelijk toch te duur te zijn: met een paar uur stoken gaat je meter zo 1 euro achteruit. Dan maar weer overstappen op dure diesel. Door de kachel snags en overdag uit te laten kunnen we besparen. Tot 11.00 uur lezen in de kuip. Een thriller van Steve Berry: “Het Venetiaans Bedrog”, een aardig in elkaar gezet verhaal waar dezelfde personen uit vorige romans van Berry in voorkomen. Te 11.15 uur met het steekkarretje diesel halen. Deze kost nu 1,77 euro de liter. Bij de Dimeglio moet Ingeborg wat kopen: melk en nog iets. Beneden op het plein en de boulevard is het druk met wandelaars. We zijn 12.30 uur terug op de boot en dan waait het echt hard, met windstoten. Het bootje dat horizontaal achter de boot hangt wordt op z’n kant tegen de spiegel geblazen. Vastgezet. Het gaat echt tekeer vanuit het Noorden. Alles aan dek gecontroleerd. Nu is het dáár een zooitje: veel spullen uit de kuip zijn naar de mast verhuisd en vastgebonden aan de granny-bars. Eindelijk is er een mailtje van AWN: de creditkaart afboeking werd geblokkeerd dus hebben ze het bestelde niet verstuurd. Dat stond natuurlijk ook in de brief die Ma niet kon lezen. ICS gebeld en gevraagd wat de reden is: de vervaldatum had ik verkeerd ingevuld en dan betalen ze niet. Goed van hen, stom van mij. Opnieuw besteld. Kan ik weer twee weken wachten. Gelukkig hebben we de tijd. Weer lezen. Gezellig een beetje skypen met Linda en later wat rommelen met touwtjes en vastzittende klemmen van spanbanden gangbaar maken en dan is het alwéér etenstijd: kleffe aardappelen (goeie aardappelen zoals “Opperdoezer Ronde” of “Brielse Eigenheimers” zijn hier niet te krijgen; ze hebben maar één ras: “Siciliaanse Kleffe”), witte bonen in tomatensaus en sla. Ik eet niet zoveel meer als vroeger en toch val ik niet zoveel af als ik zou willen. Het staat een beetje stil denk ik. Marijn bellen via Skype. Ook daar alles goed. Ik steek de kachel pas aan om een uur of 20.00 uur en dat is te laat. Het lukt niet meteen en het duurt deze keer voor mijn gevoel erg lang voor we er wat van merken. Saves twee films kijken: “Shadows of the Sun” en “Ghostrider” (de eerste een beetje tam, met Harvey Keitel in de hoofdrol en de tweede een beetje krankzinnig met Nico Kooi in de hoofdrol). Ik ga maar een beetje tiepen. In concept welteverstaan want ik heb geen zin om me in te spannen of na te denken, dat heb ik gisteren al gedaan. Komt morgen wel (hoop ik). Morgen gaan we ook naar de markt om weer sla en broccoli in te slaan. Mijn voeten onder de kaartentafel worden koud. We gaan maar naar bed. Ik ben nog niet achter mijn sokken aan gegaan. Vergeten. Zullen wel weggegooid zijn door de schoonma(a)k(st)er

26 februari 2012

Porto Turistico Marina di Ragusa

Zondag. Weer zon en weer een dag. We hoeven niet op, maar dat is eigenlijk elke dag het geval. De kerk begint trouwens toch pas om 10.00 uur. Ik heb een flink deel van de ochtend zitten typen aan het bericht van 25 februari. Ik vind de foto van de wandeling terug naar de haven over de boulevard best een goed beeld geven van onze stemming: vrolijk, lachend, not a worry in the world. Zo voelen we ons natuurlijk niet altijd dus die momenten moet je koesteren. Het is zondag dus ik mag best een beetje beschouwend zijn. We bellen rond koffietijd met Ma. Geen bijzonderheden behalve dan dat er een rekening en een begeleidend schrijven is van AWN over de door mij bestelde kluiverval. Helaas is Ma d’r kennis van de Duitse taal niet meer wat het geweest is, dus we laten dat maar zitten. Ook alvast een beetje kijken op Google Earth en in de pilot naar de Italiaanse zuidkust en de oversteek naar Griekenland. Met name de foto’s van de Ionische eilanden doen ons verlangen naar vertrek uit Marina di Ragusa, hoe goed we het hier ook hebben. Oh jee, het is bijna elf uur en we zouden koffie drinken bij Kees en Marijke op de “Le Clapotis”. Hans en Ina (“Lowlander”) en Jan en José (“Jonas”) zijn er al. We zitten comfortabel binnen want in de wind is het fris. Coby en Rick (“Chica”) komen er ook bij. We kletsen heel gezellig met z’n tienen en het is zomaar een uur of half één als we naar de boot teruggaan. Volgende week zijn wij aan de beurt; een uitdaging en een experiment. Ik heb er zin an, Ingeborg ook. Bij de lunch gebruik ik 2 worstenbroodjes met ui, ketsup en mayo en Ingeborg een broodje pindakaas. Des middags lezen en slapen op de kuipbank. Verder doen we niet veel. Desondanks vliegt de tijd. Dat moet ook want dan wordt het eerder mooi weer en kunnen we zeilen (varen). Te 17.00 uur is er een presentatie door een Italiaans bedrijf van elektronische producten, zoals een apparaat dat met behulp van GSM en GPS je eigendommen (boot plus inhoud) beschermt tegen en eventueel na diefstal. Plus nog wat dingetjes. Een zakelijke presentatie. Die jongen doet het goed in het Italiaans en in het Engels. Het zaaltje zit behoorlijk vol. Na afloop kun je proeven van wijnen die door een ander bedrijf gepromoot werden. Dat doen we maar niet. T.a.b. eten we kleffe platgeslagen krieltjes, sla en kipsnietsel. Na het eten lezen en vroeg naar bed (22.15) alwaar wij in een diepe, droomloze slaap vallen.

25 februari 2012

Porto Turistico Marina di Ragusa

Het is wederom een schitterende dag. Vrijwel de gehele ochtend ben ik druk geweest met het stukje van gisteren; ik had toevallig toch even niets te doen. Muziekje erbij, koppie koffie zonder koek, een goed werkende internet-verbinding en ik ben tevreden. Tegen de middag scheur ik met mijn fietsje naar de ARD en koop twee broodjes en twee potten yoghurt en ik race (niet: “rees”, als in de onvoltooid verleden tijd van het werkwoord “reizen”, zoals Frans Bauer dat bezigt) weer terug naar de boot. Op de steiger begroet ik Jan en José van de “Jonas” die gelijk met Kees en Marijke van de “Le Clapotis” zijn teruggekomen. De Nederlandse kolonie groeit weer zienderogen. Na de lunch scheur ik (ik ga tamelijk hard namelijk) naar het verst gelegen douchegebouw en ga lekker douchen. De deur tussen het was- en douchelokaal is verdwenen en daarmee het laatste restje privacy. Gelukkig is er op dit tijdstip van de dag niemand die gaat douchen, behalve ondergetekende dan. Ik maak al het hete water op: ik sta wel 8 minuten eronder! Verfrist fiets ik met een omweggetje over de Oostelijke havendam terug naar de boot. Tot vijf voor drie zitten we allebei te lezen en dan vinden we het ineens nodig te gaan wandelen. We gaan langs het toiletgebouw waar ik heb gedoucht want ik ben mijn vuile sokken vergeten mee te nemen. Als ik de deur open wil doen en daartoe het groene transpondertje voor het apparaat aan de muur hou, gebeurt er niets. OK, wandelen dan maar. De schoonmaakster vindt de sokken morgen wel en zal ze wel wassen en bij Viviana brengen, dan kan ik ze daar overmorgen wel ophalen. Op de boulevard komen we Hans en Ina tegen. We raken in gesprek en even later komen Coby en Rick ook langs en gezamenlijk gaan we koffie drinken op een piepklein terrasje vlak bij het dorpsplein. Heel gezellig; dit is minstens zo leuk als wandelen.

hier zijn we alweer op de weg terug naar de haven

Het is 16.30 uur als we weer op de boot terug zijn. Computeren en lezen. Geen spannende dingen gebeuren er. Na het avondeten gaan we te 19.30 uur bij Marion en Philip een spannende film kijken: “The Game”, met de zoon van Kirk Douglas in de hoofdrol. Ondertussen en daarna een lekker glaasje wijn (ik niet) en hapjes en gezellig kletsen. Voor we het weten is het 00.40 uur en wordt het tijd de kooi op te zoeken. Het was een fijne en vooral zonnige dag, alhoewel de luchttemperatuur tamelijk fris was, vooral als je onbeschut in de wind liep, zat of stond.

24 februari 2012

Porto Turistico Marina di Ragusa

Bladstil en zon. Zo kan ik de ochtend wel karakteriseren. Als ik om 09.00 uur in de kuip kruip voelt het daar al warmer aan dan in de kajuit. Dat belooft wat. Vandaag maak ik mezelf wijs dat ik de zielige draadjes die bij de davits geleverd werden moet vervangen door behoorlijk touwwerk. Dit impliceert vanzelf nieuwe dubbele blokjes (= katrolletjes). En dit betekent weer: de kuiptent naar beneden klappen, het Tokkie-spul uit de kuip ruimen en voor de blokjes op pad naar “Non Solo Nautico”, de “Dekker Watersport” van Marina di Ragusa, het touwwerk heb ik zelf wel. Ik ga eerst de fietsjes op dek zetten en kijken hoe het ook alweer zat met die spaken. Nou, het zit niet goed: van één voorwiel zijn nu een stuk of 5 spaken geknapt en van het achterwiel ook één. Wat is dit voor een zooi? Nu hebben we nog het voorwiel waar we zelf een spaak in hebben “gevlochten” (het lijkt wel een krakeling) en dat zet ik in de voorvork van het andere fietsje, waarvan het achterwiel vooralsnog intact is. Enfin, zo hebben we in ieder geval een vervoermiddel voor als we sneller dan met lopen mogelijk is een afstand willen overbruggen. Ik nodig Marion en Philip op de koffie maar die zitten net met een eigen bakkie voor de neus. Zij komen vanmiddag een kopje thee drinken. Misschien kunnen we als het weer zo blijft wel in de kuip zitten. Aan het eind van de ochtend wandelen wij naar genoemde watersportzaak, alwaar ik 4 dubbele blokjes van Italiaans fabrikaat koop. Ik krijg 2 euro korting. De verkoper spreekt en verstaat prima Engels, dat is opmerkelijk. Opgewekt wandelen we langs een karavaan kleuters over het drukke dorpsplein, de boulevard en langs het strand terug naar de haven.

neen, ik ben de juf niet, gewoon voor je kijken en doorlopen

een zwerver poseert

zon, zee en een anker, wat wil je meer?

Tijdens de wandeling over de havenkade denk ik na over de loop van de lijn over de schijven van de blokjes en hoe het halende part (= het eind waar je aan trekt) tenslotte over de schijf in de top van de davit naar de klamp loopt en kom meteen tot de conclusie dat van de vier blokjes twee niet berekend zijn op hun taak; zij missen een “hondsvot”, een aanhangsel waaraan je een sluiting of een touwknoop kunt bevestigen. Dat had ik eigenlijk eerder moeten bedenken. Ondanks de koesterende zon op mijn bol staan de grijze cellen nog in de stand “neutraal”. Eerst maar naar de boot een broodje pindakaas en een broodje met ham en mosterd eten en een kop koffie drinken en alvast het overgebleven fietsje op de steiger zetten. Ingeborg zegt dat het geen zin heeft om terug te gaan omdat de winkel nu wel dicht is. OK, zeg ik. Na de lunch zeg ik tegen Ingeborg dat ik een rondje ga fietsen, even het vers gevlochten wiel testen. Kom je niet te laat terug, want Philip en Marion komen straks thee drinken. Is goed. Als een speer scheur ik naar “Non Solo Nautico” die de deur nog wagenwijd open heeft staan en met bijbetaling van 4 euri krijg ik twee blokjes mee die wel een aanhangsel hebben. Binnen 5 minuten ben ik weer terug aan boord, haal de draadjes van de davits en trek ze langs het “nieuwe” touw tot ik dezelfde lengte heb en snij het met de touwsnijder door. Op datzelfde moment realiseer ik me dat de blokjes dubbel zijn en het touw 4 keer op/neer gaat in plaats van 2 keer in de oude constellatie. ………….odverdomme!! zeg ik tegen niemand in het algemeen maar wel tegen mezelf in bijzonder (als je de puntjes telt zie je dat daar precies “godgloeiendeg” kan staan). Blijft dat zo!? Ja knul, dat blijft zo: en niets en niemand kan ooit meer herstellen wat jij zelf in zoveel jaren kapot hebt gemaakt. Ik zal het moeten doen met het restant dat er nog in zit. Zuchtend en steunend knoop ik een eindje aan het verknipte stuk en dan gaat het “net an”.

zo, da's beter

Voor de andere davit zoek ik een andere lijn die wel lang genoeg is. Gelukkig staan Philip en Marion op steiger te praten met Kees en Marijke van de “Le Clapotis” die gisteravond zijn teruggekeerd uit Nederland en langskomen om gedag te zeggen, dus ik heb nog even om de zaak af te ronden. Ingeborg is intussen druk bezig met de voorbereidingen voor de thee (koekjes klaarzetten, theezakje zoeken, flessen wijn klaarzetten, pinda’s tevoorschijn halen, dadels vullen met zure zult, blokjes kaas snijden en olijven uit een pot lepelen. Kees en Marijke komen ook ons even begroeten. Ingeborg hadden ze nog niet gesproken, dus da’s allemaal nieuw. De teaparty met Philip en Marion die even later begint verloopt uitermate genoeglijk en gezellig. Onze kuip is een beetje krapjes voor dit werk, maar met z’n vieren gaat het wel.

proost, op het goede leven

omdat Marion op de vorige foto er maar half op stond doe ik deze er ook nog maar even bij

Het wordt op den duur frisser maar met een extra laagje houden we het uit tot het praktisch donker is. We spreken over van alles en nog wat. Vele onderwerpen worden aangesneden, doch zoals voorheen vaker het geval was, is ook nu de inhoud van het besprokene van zodanige aard dat deze hier niet kan worden weergegeven. Wel kan ik vermelden dat ik des middags, tijdens de gesprekken, zittend op de kuiprand en het gangboord aan bakboord richting boeg bekijkend, tot de slotsom kwam dat een nieuw project zich aandiende: de opstaande randen van enkele treadmaster-platen (=anti-slip) met sikaflex weer op het dek vastplakken.

een terugkerend probleem

Verder valt er over deze dag niet zoveel te vertellen anders dan dat we saves naar twee afleveringen van Pauw en Witteman hebben gekeken, waarin respectievelijk Ronald Plasterk en Diederik Samsom zich presenteerden als kandidaat-opvolger van Cohen. Beter dan Martijn van Dam maar het blijft natuurlijk niks. Ik ben benieuwd naar de door Samsom beloofde lik-op-stuk benadering in toekomstige confrontaties met Wilders. Dat wordt natuurlijk helemaal niks want Samsom heeft niets (Plasterk trouwens ook niet) van het botte en het onbeschaafde van Wilders en dat heb je als basis daarbij toch echt nodig, hoor! Het was een fijne dag.

23 februari 2012

Porto Turistico Marina di Ragusa

Tegenwoordige tijd, niet vergeten! Half acht wakker. Wolken met zon ertussen. Lezen in Sjöwall & Wahlöö. Half tien eruit. Ingeborg houdt het niet zo lang uit en vindt het leuk om sinaasappeltjes te schillen en thee te zetten en als het dan klaar is roept ze me dat de thee klaar staat en m’n halve kiwietje en m’n sinaasappeltje (een hele) en m’n kopje joggert met een smaakje en cruesli d’r in. Zelf gaat ze dan zitten lezen in “Beekman en Beekman” van ene Toon Kortooms. De tijd gaat zo verschrikkelijk hard. Ik zit dit om 10.50 uur te tiepen. Ingeborg staat gebukt naast me met een tandenstoker stof en vuil tussen de vloerplanken te schrapen. Niet verstandig om dat te doen. Ik bedoel dat peuteren met die tandenstoker; die kan zomaar breken. We hebben altijd wat te doen. Freddy Fender zingt met Ry Cooder over “(Across the) Borderline“. Da’s ook toevallig. We moeten niet te lang blijven liggen hier in Marina di Ragusa, anders komt het nog zover. Op het kajuitdak staand maak ik, na “het succes” van gisteren, nu een 360 graden panorama met de Wing IV als middelpunt, ben benieuwd. Vervolgens kijken we onder het genot van een heerlijk bakje instant koffie met een lekker wafeltje naar, volgens Twan Huys, het Nederlandse equivalent van de legendarische Johnny Carson in Amerika: Matthijs van Nieuwkerk in “De Wereld Draait Doorrrrrrr!” van gisteravond, waarin een kloon van Jeroen Krabbé heel veel portretten van zijn vrouw laat zien en ene Martijn van Dam, die aspiraties en hoop heeft (nu: had) partijleider van de PvdA te worden, vakkundig door Matthijs wordt afgeslacht en ditmaal terecht. Die jongen is geen partij voor de straatvechters in de Tweede Kamer. “En toen waren er nog maar twee kleine negertjes”. Over de macht van de media gesproken. De kuiptent sla ik aan één kant open, de perspex borden voor de kajuitingang zet ik in het gangboord en de kachel blijft uit.

de Tokkies hebben de tent weer open; een kijkje in de uitdragerij

In de kajuit is het nu 17,5 graden Celsius. Ingeborg doet met behulp van de waterkoker en de Tupperware-emmer een wasje en maakt daarna het fornuis schoon. Nu stop ik even want anders wordt tegen het eind van de dag de hoeveelheid tekst in dit bericht iets teveel van het goede. Nu weet ik dat veel lezertjes op hun werk tegenwoordig niet meer zoveel te doen hebben, maar je moet de goden niet verzoeken natuurlijk. Kappen nou!

Te 12.30 uur: het afgelopen half uur heb ik op internet een stuk gelezen uit het boek “Hoe durven ze!?” van ene Peter Mertens, dat gaat over Griekenland. Voor het eerst krijg ik enig inzicht in iets wat misschien wel eens heel dicht bij de echte waarheid staat van het hoe en waarom Griekenland in deze toestand is verzeild geraakt. Iemand heeft het stuk genoemd: “Griekenland? Lees en Huiver!”  En inderdaad: het is om koud van te worden. Je wordt bang als je denkt aan wat de enige uitweg moet zijn om hieruit te komen. De zaak ligt in ieder geval ingewikkelder en vooral genuanceerder dan Wilders ons met zijn one-liners wil laten geloven.

Ondertussen trekt weer een regenbui over ons heen; de flappen van de kuiptent moeten  naar beneden. Kwart voor twee is het droog en gaan we op pad voor een stevige wandeling, langs de boulevard, naar het Oosten, het dorp uit. Laat ik nu weer last krijgen van mijn heupies. We komen tot de plek waar ik destijds met de fiets ben geweest en foto’s heb gemaakt van de zee en de heuvels. Ook nu maak ik een foto van beide doch deze keer met Ingeborg op de voorgrond.

heuvels op de achtergrond

zee op de achtergrond

De terugtocht verloopt iets trager en we krijgen het zowaar behoorlijk warm, telkens als de zon wat langer tussen de bewolking door blijft schijnen. Onder het lopen bespreken we de overwinter-opties voor volgend jaar. Ik heb eigenlijk geen zin om komende winter weer hier te liggen. Er is te weinig te zien en te doen in de directe omgeving. Het lijkt me leuker in een nieuwe omgeving en vlakbij een stad te liggen, zoals Agios Nikolaos op Kreta, maar we sluiten niks uit (behalve Lefkas en Gouvia, want die zijn echt te duur). We besluiten ons voorlopig dan ook nergens op vast te leggen. T.o.d.b. ga ik van mijn rug af met een “boek” (een nieuwe Sj. & W., de vorige is uit) en Ingeborg gaat douchen. Al gauw val ik op de kuipbank in het zonnetje in slaap. Als Ing terug is nemen we een schoteltje olijven, kaas en zoute pinda’s en een glaasje jus d’orange. Niet goed voor de lijn maar wel lekker en gezond. Als het kouder wordt gaat de kuiptent dicht, gaan de zetbordjes in de ingang en wij kruipen in ons hol. We eten nog een banaan, een cracker en een kom uiensoep en daar doen we het mee vandaag. Ik ga op de computer de post nakijken en Ingeborg gaat puzzelen (“Enkhuizen” in 1000 stukjes). In de post zit reclame van Landrover. Ik zit een half uur te lezen in prijslijsten en beschrijvingen. Mooie auto, veel te duur. We proberen te kijken naar Pauw en Witteman; lukt niet, het inladen van de video duurt te lang. Het lijkt of de verbinding trager wordt. Te 19.00 uur gaan we naar een DVD kijken: “The Last Ride”, een werkje waar veel in auto’s wordt rondgescheurd. Te 21.00 uur is dat ook weer klaar en ga ik dit bericht afmaken. Miriam en Paul komen vanuit de Vogezen nog even op de skype en we verkopen een hoop flauwekul over en weer, gaat nergens over maar is wel leuk. Ondertussen mist de uiensoep zijn uitwerking niet; het schuifluik moet een stukje open. Ik sluit af met een foto van de nieuwe, verder uitgekiende opstelling van alle elektrische contacten en verbindingen in de kajuit. Het wordt steeds beter en meer “high tech”:

de innovatieve ontwikkelingen staan ook bij ons niet stil