19 tot en met 29 januari 2012

Ilpendam

Dit is het laatste bericht voor we naar huis gaan. Jeeeee, we gaan naar huis!! Met een heel klein beetje gemengde gevoelens want de vorst staat voor de deur en ik had best wel een beetje willen schaatsen. Maar ja, je kan niet alles hebben. We hebben al zoveel; zo is het op Sicilië rond de 15 graden Celsius (boven nul). De mensen vinden ons maar boffers en dat zijn we. Dat besef ik terdege. En nu genoeg hierover. Ik heb het schrijven weer te lang “in de lap” laten hangen. Aan de hand van wat lamme, bijna onleesbare aantekeningen zal ik proberen een en ander aan elkaar te knopen.

Ik pak de draad op bij donderdag 19 januari toen Ingeborg voor de tweede keer weer een oggendje kleuters ging verschonen. Ze vindt het nog leuk ook en ze wordt er dik voor betaald (de salarissen in het kleuteronderwijs zijn gigantisch); wat wil je nog meer? Ik maak misbruik van de situatie door pas te 08.45 uur de klamme lappen van me af te werpen en niet te gaan snelwandelen. Het is zo lekker om te blijven liggen lezen in Sydney Sheldon’s “Engel der wrake”, een spionagedraak uit de zeventiger jaren of daaromtrent. Zo’n iPad is hartstikke handig: je hoeft nooit meer een hoekje van een pagina om te knakken om te weten waar je gebleven bent. Terwijl Ingeborg voor de “Icing on the cake” aan het buffelen is houd ik mij onledig met gepiemel op de computer. Ik maak voor Ma eindelijk de bestelde adreslijst, draai ‘m uit en gooi vervolgens prompt het document van de computer af; lekker handig. Zo’n MacApple is toch nog steeds wennen hoor. Ik handel ook wat familiale zaken af. Het regent vrijwel de gehele dag dus buiten kan ik (weer) niets doen. Ik vrees dat de kale plekjes op de kozijnen aan de achterkant van het huis voorlopig kaal blijven. Saves komen Martin, onze tuinman, en zijn vrouw Jeanne gezellig op de koffie. Martin meent dat het misschien tijd is om te gaan denken aan het neerhalen van onze “Cedrus Atlantica Glaucus” want die wordt toch wel erg groot. Als ie in een storm om gaat is de ramp natuurlijk niet te overzien. Ik ben daarentegen van mening dat ie stevig met zijn voetjes in de bodem staat. De laatste tijd zijn er ook weer een paar stormen overheen gegaan en het ding staat nog kaarsrecht overeind. Misschien moeten we als we weer een keer wat langer thuis zijn daar nog eens verder over nadenken. Het advies van de vakman moet je tenslotte niet zonder meer naast je neerleggen. Ik help Jeanne aan een paar boeken op haar E-reader en onder een goed glas wordt het zomaar 01.30 uur als het bezoek afscheid neemt. Te 02.00 uur liggen wij er pas in want ik wou eerst nog even computeren. In bed lezen tot 02.30 uur tot ik in slaap val. Ingeborg slaapt allang.

De volgende ogend, vrijdag 20 januari moet ik er toch aan geloven: vroeg op en wandelen met je gammele poten! Het weer is dreigend. Er zit hagel en regen in de lucht. Op het kruispunt over de Hofbrug komen we Elly tegen in haar Landcruiser en we staan even te kletsen totdat een hagelbui over ons heen trekt. We proberen nog een eindje de polder in te lopen maar het wordt te gek, dus keren we om en rennen naar huis. Te 10.15 uur ga ik naar de club in Edam en Ingeborg naar de kapper. Des middags rijden wij naar Amersfoort alwaar ik met de zussen en broer van Ingeborg familiale zaken afhandel. We besluiten de werkzaamheden met een (zeer goed) glas wijn, een lekker bord patat en andere vette, zeer ongezonde spullen. Te 23.30 uur liggen we te bed.

Zaterdag 21 januari is het weer tijd voor onbaatzuchtig, rugbrekend vrijwilligerswerk. De stront waait van de Zeevangszeedijk over onze jachthaven in Edam en af en toe trekt een bui over. Het werk schiet lekker op want meer dan 10 vrijwilligers zetten de schouders eronder en er zijn een paar vaklui bij.

werkoverleg onder het genot van een bakkie koffie

Op de terugweg, het is dan alweer 13.00 uur, haal ik bij de Deen drie literflessen wijn, want stel je voor, je komt zonder te zitten! Het is trouwens best te drinken. Ik neem altijd Australisch, Spaans en Frans. Thuis ga ik douchen. Ik sta in mijn blote kont mezelf te wegen op de weegschaal naast de douchecabine: 81,9 kilo. Komt Ingeborg binnen: “wil je weer effe op de schaal gaan staan met deze tas in je hand”? Ja hoor: 89,3 kilo. “Bedankt” en ze loopt de badkamer weer uit. Een mens maakt wat mee. Eigenlijk hadden we dat moeten filmen. Komen we op Youtube. We gaan vanavond uit eten. Marijn en Rianne hebben ons uitgenodigd voor een copieuze maaltijd in “De Twee Schouwtjes”. We mogen pas tussen 17.00 uur en 18.00 uur komen maar om 16.00 uur houen we het niet meer en gaan op pad. Te 16.17 uur komen we aan en ze zijn niet thuis. Goddammit. Dan maar wandelen door een guur en koud en winderig Medemblik. Alleen in de grote winkelstraat lopen mensen. We gaan gauw naar het drijvende toiletgebouw in de buitenhaven want Ingeborg moet weer schieten. Terwijl ze daarmee bezig is maak ik een paar fotootjes van de haven.

het seizoen is duidelijk nog niet begonnen

We lopen terug langs de binnenhaven naar het huis van Marijn en Rietje. Ze zijn net aangekomen en staan de auto uit te laden: Marijn heeft een mini-brommer gekocht waar ie van de zomer mee naar z’n werk in Den Helder gaat rijden. Hoe kom je op het idee! Als dat maar goed gaat. Onder het genot van een herfstbokachtig biertje kletsen we gezellig en spelen met Moos, de poes, op de bank in de voorkamer tot het tijd wordt om naar het restaurant te gaan. Aldaar worden we gastvrij ontvangen en kan het consumeren een aanvang nemen. Het eten is voortreffelijk en de wijn ook.

de tafel is nog tamelijk leeg

Uit onze voegen barstend verlaten we, uiteraard nadat Marijn en Rianne hebben afgerekend, het restaurant en waggelen naar huis. “De Twee Schouwtjes”: een beetje lawaaiig, vooral als de baas achter de piano gaat plaatsnemen en in gezang  losbarst, maar toch een echte aanrader! Jongens, het was verrukkelijk! Bedankt!

De volgende dag, zondag 22 januari, gaan we gewoon zwemmen alsof er niks aan de hand is. Ik verzuip zowat bij de onderwateroefeningen maar haal toch de koffietafel. Des middags op visite bij Ma, bij wie ik de gegevens voor haar belastingaangifte verzamel en mee naar huis neem. Weer een klusje, maar ik doe het graag.

Maandag, 23 januari, naar de club, een paar dingetjes kopen in Purmerend. Ingeborg wil een BH kopen bij de Hunkemoller. Vergeefs: dicht. Ik wil mijn bril laten repareren. Vergeefs: dicht. Ik wil inktpatronen voor de printer kopen bij de Dynabyte. Vergeefs: dicht. We gaan nu over naar:

de dinsdag, 24 januari. Ing voor de derde keer werken in Landsmeer in het kleuteronderwijs. Ik ga klooien met de inventarislijst voor de verhuur want er is het een en ander veranderd, de vloer bijvoorbeeld en de opstelling van de meubeltjes. Er moeten nieuwe foto’s bij de gewijzigde beschrijvingen. Tijdrovend. Tevens een optelling gemaakt van de Giften en Ziektekosten van Ma, voor de belastingaangifte. Voor ik er erg in heb is Ingeborg alweer thuis. Ik ga gevulde eieren maken want Jan en Elly komen vanavond op visite. Zoals gewoonlijk hebben we weer van alles teveel op tafel. Ik kan het niet laten. Ingeborg probeert me altijd af te remmen, meestal vergeefs. Zelf blijf ik ook graaien in de bakken met noten en de toastjes met salades en brie en weet ik veel wat nog meer en vanavond komt ook nog onze onvolprezen oudhollandse kroket op de proppen! Het is zo lekker allemaal. Dit gaat niet goed. Het is gezellig met Jan en Elly. We hebben het over van alles en nog wat. Ik kan nooit onthouden wat er allemaal gezegd is. Ik moet die voice-recorder die ik op de boot heb liggen toch maar meenemen de volgende keer. Elly gaat  tijdens de verhuur ons huis een beetje in de gaten houden door de post op te halen en af en toe schoon te maken. Dat is een geruststellende gedachte. Ik ga met haar het huis rond om te kijken wat de huurder allemaal kapot kan maken en dat soort dingen. We maken goeie afspraken en Elly neemt een exemplaar van mijn inventarislijst mee. Die gaat ze uit het hoofd leren. Tegen middernacht gaan Jan en Elly weg want ze moeten morgen weer aan het werk, merkwaardig.

De woensdag, 25 januari, lukt het om te Purmerend een BH te pakken te krijgen bij de Hunkemoller (duurt even), mijn bril wordt gelijmd (hij lijmt het verkeerde schroefje vast, blijkt later) en we scoren inktpatronen bij de Dynabyte, jeeee! Afgelopen zondag bij de koffie in het zwembad nodigden Coos en Elles ons uit voor een gezellig Grieks avondje zaterdag a.s. bij hen thuis, samen met Mans en Agetha, want zij gaan met z’n viertjes in juni een boot huren in het Levkas-gebied en dan zijn wij daar ook en dan gaan we gezellig samen opvaren en bij wijze van training dus deze Griekse avond. We maken dan ieder een Grieks gerecht en gaan dat gezellig met elkaar opeten. Coos en Elles zorgen voor de bijpassende wijn. Een geweldig idee. Ingeborg gaat een Stifado maken, een soort stoofpot van mager rundvlees met uien, gepelde tomaten, laurierblaadjes, peterselie en nog zo wat van die dingetjes en ze maakt ook nog een feta-salade met olijven en dingen. Al die spullen kopen we bij de Deen vandaag. Verder blijven we de hele dag thuis. Ik vul de belastingaangifte van Ma in. Kom niet klaar want ik moet de jaaropgaven nog hebben. De printer doet het ook niet meer: “is niet verbonden”. Kom er niet achter hoe dat nou zit. Ik ga het resterende brandhout opstoken in de houthaard.

hier giert het bijna uit de klauw

Mans belt of ik effe de ademautomaat van Trilobiet, die ik in mijn bezit heb naar Menno (Duikcentrum Purmerend) kan brengen voor het jaarlijkse onderhoud. Ik ben zo snel ter plekke dat Mans nog in de winkel staat. Ik weet niet of mijn schokbrekers nog een lang leven beschoren zullen zijn na deze rit over die k..bulten in de Westerweg. Het was Een fijne dag.

Vandaag, donderdag 26 januari, moet ik van Ingeborg een paar opdrachten uitvoeren. Zij gaat voor de laatste keer met kleuters spelen en ik moet de vaatwasser laten draaien bij wijze van proef (of ie het nog doet en zo, want wij gebruiken hem zelf nooit, hij is eigenlijk voor de huurder) en ik moet de dakgoten schoonmaken want ze zien zwart en ze horen wit. Tevens maak ik de kachel schoon, zuig de laatste asresten weg en reinig de glazen deur met glas sex (ben ik een uur mee bezig). Ingeborg komt pas tegen etenstijd thuis. We eten makkelijk en gaan naar Trilobiet om het stabjack en de duikcilinder terug te brengen. Even klessebessen, een koppie koffie, foto’s van Erik z’n net bestelde motorjacht bekijken (een Greenline 33, moet ik ook hebben) en dan weer naar huis en na een beetje TV kijken naar bed. Morgenavond moeten we duikmedisch gekeurd worden.

Vrijdag, 27 januari. Na de ochtendwandeling naar de club. Het is redelijk fraai weer vandaag. Onze laatste koffietafel in Edam. Ik moet in het havenkantoor de duikmedische formulieren downloaden en printen want de printer thuis doet het niet. Na wat goocheltoeren lukt het. Wat zijn die windows machines toch traag! Na de koffie nemen we afscheid van iedereen en rijden door de polder naar huis. Wat we ‘s middags deden weet ik niet meer. Saves te 19.00 uur zijn we present in het clubhuis van Trilobiet voor de keuring. Alleen Mans is er. Pieter de dokter komt even later ook binnen en wij zijn als eersten aan de beurt. Ik mag met de assistente mee en zij laat mij drie keer de longen uit mijn lijf blazen (wat je noemt een regelrechte “blowjob”). Ik loop paars aan en stik bijna, maar ik zal een goeie score halen! Dan moet de bloeddruk gemeten worden. Dat is even schrikken: 95 onderdruk en 175 bovendruk. Niet goed. Bij Pieter die het nog eens dunnetjes overdoet is het nog erger: 105 onder en 176 boven. Ik kan naar mijn duikbewijs fluiten en ik mag voorlopig niet duiken ook. Eerst naar de huisarts maandag en dan zien we verder. Ik ben er stoïcijns onder want met mijn leefstijl zag ik het ergens wel aankomen. Ze zeggen dat je te hoge bloeddruk niet voelt maar ik voelde het wel, achteraf, als ik erover nadenk. Mijn familie-omgeving heeft me d’r wel eens op gewezen, maar dat werkt natuurlijk niet, dat begrijp je. D’r moet een witte jas aan te pas komen om je schrik aan te jagen. Nou is deze dag toevallig de eerste dag sinds jaren dat ik geen spiritualiën tot mij heb genomen omdat ik “fris” bij de dokter wilde komen. Ik was van plan thuis lekker weer een (paar) wijntje(s) te nemen maar dat doen we dus maar even niet. Ik neem mij nu voor een tijdje water te gaan drinken en geen zout te nemen en al die dingen te doen en te laten die nodig zijn om herhaling te voorkomen. Als ik dat voor het eerst in mijn leven langer dan twee maanden kan volhouden betekent dat zeer zeker dat ik erg geschrokken ben, want alleen als ik erg schrik kan ik iets volhouden, daar ben ik een rare in en als ik het volhou raak ik ook mijn puntbuik kwijt als prettig bijkomend voordeel, dat staat vast en als ik mijn puntbuik kwijt ben kan ik ook weer mijn dinges zien als ik sogges naast mijn bed sta en naar beneden kijk. De lieve lezer zal wel denken: die is nu alweer “van de wagen” gevallen en zo stoned als een garnaal met al dat slappe gelul. Nou, ik kan u verzekeren dat daar geen sprake van is en dat het heel goed mogelijk is om zonder spiritualiën “zuk slap gelul” te produceren, dat merk ik nou zelf, want ik verslik me net in een slok water als ik het voorgaande teruglees, enzovoort enzovoort. Desondanks en niettegenstaande was het een fijne dag.

Zaterdag, 28 januari: geen idee. Oh ja, toch wel. Ben ik nou helemaal gek geworden! We hebben een fantastische avond gehad met Coos, Elles, Agetha en Mans bij Coos en Elles thuis. We hebben het uiteraard uitgebreid gehad over mijn medische toestand. Het medeleven was groot (denk ik). De wijn vloeide overvloedig; de kelken werden rap geleegd en gevuld en in mijn kelk kon men enkel water aantreffen, jawel, jazeker! Knap hoor, vin ik zelf. Ik heb het de hele avond volgehouden maar dit kon toch niet verhinderen dat ik op het laatst een gevoel van aangeschoten zijn kreeg. Kan dat, als je twee karaffen water gedronken hebt? Het was een 5 of 6 gangen diner dat over de hele avond werd uitgesmeerd en zo hoort het ook. Maar toch, ook als je van alles een beetje neemt is het nog te veel, voor mij tenminste. Ik weet niet meer hoe alles heette maar lekker dat het was! Na hartroerend afscheid genomen te hebben  zat ik dan ook met een snaarstrak gespannen pens de auto naar huis te sturen. Ik was 100 procent de Bob want ik had 0 procent op. 

Zondag, 29 januari zwemmen in het Leeghwaterbad te Purmerend. Voorlopig laatste keer. Van de onderwateroefeningen krijg ik koppijn of verbeeld ik me dat maar. Le malade imaginaire: de ingebeelde zieke, ik kan zo meedoen in dat toeneelstuk. Nog minder dan anders doe ik mee aan de opdrachten die we van Elles krijgen. Na afloop drink ik 1 kop koffie die Willem al had besteld. Nou ja, vooruit dan maar. Maar ik neem geen tweede. Met Erik praten we over zijn nieuwe motorboot, de Greenline 33, moet ik ook hebben. Een vreemd model boot, maar heel zuinig en een uitstekende stabiliteit en veel comfort voor zo’n klein bootje (10 meter). Zoek het maar eens op op internet. Als we stoppen met zeilen (dat duurt natuurlijk nog jaren) is dit een heel realistische optie. We nemen afscheid van iedereen en gaan naar huis. Des middags thee drinken en de tennisfinale kijken bij Ma. We nemen nog wat spullen mee en slaan die boven bij Ma op. Kees en Joke komen ook, net terug van de wintersport. Heel gezellig allemaal. De tijd vliegt. Voor je het weet moet je weer naar huis, naar Sicilië, oh wat erg.  

6 tot en met 18 januari 2012

Ilpendam

Dionne Warwick zingt “A House is not a Home”. Die doordringende stem komt tot mij door de koptelefoon terwijl ik dit zit te tiepen. Haar statement klopt voor ons bijna niet meer: ons “House” wordt teveel weer een “Home”, we moeten weg! Het is woensdag 18 januari 2012, 10.13 uur. Over twee minuten begint D.U. (= Down Under) op BBC 1. Ik sla maar een keer over want ik loop nu zowat twee weken achter met dit weblog, stel het steeds maar weer uit. Niet goed. Ik krijg al klachten van deze en/of gene. Daarom zal ik mij over mijn weerzin heen zetten, kijken of ik weer zin krijg en van alles weer de zingeving ga inzien en een poging doen een samenvatting te geven van hoe we sinds het merkwaardige museumbezoek op 5 januari jongstleden onze tijd hebben doorgebracht.

Zoals afgesproken laten we deze ochtend (6 januari) bij Van Lieshout de voorbanden (van de auto) vervangen. Terwijl het werk gedaan wordt drinken we met Lucien, die wij kennen van de duikvereniging Trilobiet, een kopje koffie in de kantineruimte. Een beetje lullen over auto’s en zo. Herman en Ton (medeleden van genoemde duikvereniging) komen ook langs; hebben hier net een auto gekocht. Dat zijn dus “echte” klanten. Ik betaal de banden (130 euri voor twee stuks) en rij door naar Edam voor de koffietafel bij WSV De Zeevang. Na afloop van dit gebeuren Tom Poucen halen bij de Deen voor bij de koffie vanavond. Jan en Frida komen op visite. Onder genot van een hapje en een drankje kletsen we wat af. Als zij om half één naar huis wandelen zijn wij weer geheel op de hoogte van het reilen en zeilen “op het dorp”. Tijdens de visite voelde ik me ziek worden.

De volgende dag, 7 januari, sta ik laat op, licht in het hoofd en snotterend. Toch geen griepje? Ik ben in geen jaren ziek geweest; het wordt zeker tijd? Ing ruimt de kerstspullen op. Ik doe niks. Te lamlendig. Tukdag.

De nacht die er op volgt zou ik ook zo willen kwalificeren. Geen oog dicht gedaan. Eerst linkerneusgat dicht, even later ook het rechter. Met open mond slapen gaat vannacht niet. Ik krijg regelmatig “paniek”-aanvallen en zit dan rechtop in bed. Ingeborg snurkt (jawel, letterlijk) gewoon door. Ik “sta strontziek op mijn stutten” naast m’n nest. Het is zondag 8 januari, we gaan toch maar zwemmen. Das goed voor de sinussen, al dat chloor. Als ik bezig ben gaat het wat beter. Het zwemmen lukt moeizaam, ik verzuip net niet tijdens de oefeningen. De koffie na het zwemmen smaakt uitstekend, vooral omdat Willem betaalt. Om twaalf uur is de Nieuwjaarsreceptie van Trilobiet in het clubgebouw aan het Trimpad. We gaan dus eerst even naar huis “om ons te verschonen” en daarna weer terug naar Purmerend. Op de receptie wensen wij iedereen een gelukkig nieuwjaar en dat krijgen we uiteraard van iedereen terug en vervolgens wordt gezamenlijk het glas geheven.

nieuwjaarsreceptie 2012 Trilobiet

Gezellig bijkletsen en te 14.15 uur stappen we weer op. Eerst bij Ma langs. Daar zit Jans met Ma aan de eettafel voor het raam te scrabbelen. Op de TV is het Europese Kampioenschap schaatsen (in Boedapest) aan de gang. Joke en Willem komen binnen en broer Kees even later ook. Gezellig allemaal, hoor. Te 15.40 uur gaan wij naar Edam voor de receptie van de zeilvereniging. Ook daar gelukwensen, kletsen, spiets van de voorzitter tijdens welke mijn telefoon keihard afgaat.

dat wordt schrikken zometeen (Nieuwjaarsreceptie 2012 WSV De Zeevang)

Ik zet ‘m gauw uit en even later gaat ie weer: berichtje. Na de spiets loop ik even naar buiten: Maria had gebeld, of we misschien gezellig even bij hen langs komen voor een hapje en een drankje en bijpraten? Hartstikke leuk, doen we. Te 17.00 uur zitten we bij Willem en Maria, die hier dicht in de buurt in Edam wonen, en drinken Ouzo en rode wijn en eten (Griekse) hapjes en praten over onze en hun reizen naar Griekenland. Heel leerzaam en het verhoogt de voorpret. De tijd vliegt als je het naar je zin hebt. Pas te 22.30 uur nemen we afscheid. In de loop van de dag werd mijn stem steeds zwaarder van de verkoudheid.

Ik zie op tegen de komende nacht. En terecht. Last van oprispingen, maagzuur, kotsneigingen; ik moet stoppen met vreten en zuipen, hoor! Weer niet geslapen. Pas vroeg in de ochtend doezel ik weg. We staan laat op en besluiten deze 9e januari een fikse wandeling in de polder te maken. In precies 40 minuten maken we een rondje over de Hofweg en de Purmerdijk. Onderweg komen we Jos en Mariam tegen. We spreken af morgen te 16.00 uur bij Jos en Wim (zij wonen een paar huizen verderop in onze straat) op visite te gaan. De wandeling doet me goed. Thuis rusten we voor de TV uit. We kijken naar D.U. (=Down Under) en H.U.T.H. (= Homes under the Hammer), BBC-programma’s zonder reclame en leuk om te volgen. Eigenlijk moet ik schrijven. In de loop van de middag zet ik mezelf aan de computer maar ik kom niet verder dan het bekijken op youtube van tests met de Subaru XV, de beoogde opvolger van onze Golf en we skypen met Olga en Miriam over familie-aangelegenheden. Pas tegen zessen begin ik. Ik kom niet verder dan 5 januari op de weblog te zetten want opeens vind ik het nodig de open haard aan te steken.

gecontroleerd vuurtje

Vluchtgedrag. Hout opmaken. Met Olga hebben we afgesproken dat we a.s. zondag bij haar komen voor een strandwandeling en een diner aan huis. Met Jan en Dineke (zeilvrienden uit Edam) spreken we hetzelfde af voor a.s. vrijdagavond, maar dan zonder strandwandeling want dat zou een hele korte worden in Edam.

Rond 08.00 uur staan we de volgende morgen (het is dinsdag, 10 januari) op. Het klaart wat op in mijn harses. Van 09.00 uur tot 09.40 uur een stevige wandeling in hetzelfde rondje als gisteren maken wij tijdens prachtig weer, in windstilte en het is droog. Een waterig zonnetje komt op. Uiteraard heb ik mijn fototoestel niet bij me. Na zo’n frisse oggendwandeling smaakt de koffie “Hemels”!! Vooral als je ‘m zelf zet; moet je ook es doen, Arie (komies, maar ook hiepokriet, zoals die jongen met zijn gristelijke geaardheid in die reclame koketteert)! Ik bel Martin, onze tuinman, voor het maken van een afspraak. Hij neemt niet op. Ik bel ook Joost Jansen voor de verstopping van de gootsteen. Joost verwijst ons door naar een “specialist” op dat gebied. Dat zal wel een specialistische prijs opleveren dus kijk ik het nog even aan. D.U. en H.U.T.H kijken, altijd leuk. De TV daarna uit en werken. Ing gaat onkruid schoffelen en ik zaag met de kettingzaag afgevallen takken in stukken voor de open haard. Vervolgens kit ik aan de buitenkant van de serre een raamijzerstripding dat is gaan wijken, waardoor het kozijn begint te rotten. Dat kan ik nou niet goed repareren omdat het steeds te nat en te koud is. Ik ruim de garage een beetje op, pak de post van de mat (een blauwe enveloppe met weinig opbeurend nieuws) en zijg uitgeput in mijn Stressless TV-stoel neer. Te 16.00 uur naar Wim en Jos. We kletsen gezellig over boten, onze reis, dingen uit het verleden etc. Te 18.30 uur naar huis om spareribs met piripiri te eten.

Het is woensdag, 11 januari. Vroeg wandelen (08.45 uur – 09.35 uur). In bed hoorden we de regen op de dakpannen tikken en het waait pittig uit het westen.  We gaan toch maar. Dit keer kiezen we ervoor een eind de Westerweg op te lopen richting Purmerend. Regendreiging hangt in de lucht. Naar weer. Stevig doorstappen. Na 20 minuten keren we om en lopen dezelfde route terug, tegen wind in. Op de dijk begint het te regenen. Toch nog nat geworden dus. Thuis meteen onder de hete douche. Naar Edam, koffiedrinken. Ik praatte nogal veel en was voor mijn doen zeer ad rem, ik weet ook niet wat mij bezielde, zeker paardenvlees gegeten gisteren. We waren trouwens allemaal slap aan het lullen en dat is niet verkeerd want lachen is gezond. Te 12.00 uur door de Purmer naar Purmerend, parkeren bij de Deen en te voet naar de Action en het Kruitvat. Bij de eerste kopen we carterolie voor de kettingzaag, deodorant voor Ingeborg, een slipje niet voor mij en WD 40 (ze verkopen daar van alles) en bij de tweede kopen we 80 pillen Ibuprofen van 400 mg per stuk; kunnen we weer een weekje verder. We komen Koop en Wil tegen in het Kruitvat en praten o.a. over de voors en tegens van huisverhuur. Naar huis. Ing wast twee vitrages en probeert de haaltjes, veroorzaakt door de kat van de Roemenen, weg te strijken. Dat lukt maar zeer gedeeltelijk. Je blijft het zien. Goddammit. TV kijken. Ik kan me niet zetten tot het schrijven op de weblog. Lapzwans. Met Linda spreken we af dat we a.s. maandag bij hen komen eten. We skypen met Miriam en eten saves alleen een bordje sla (ik miks er knoflooksaus doorheen om de konijnenvoer-factor eruit te halen). De TV biedt voor het avondprogramma de film “The Weddingplanner” met Jennifer Lopez en Matthew McConaughey, amusant, romantisch, kolderiek en niet gewelddadig; precies goed dus.

Donderdag, 12 januari. Te 08.30 uur lopen; rondje polder. Zeer harde wind! Wel droog. Voor de wind gaat prima. Tegen iets minder, dat begrijpt u wel. Doesen en te 10.15 uur Ma ophalen en met Elly, die bij haar aan het werk is, afspreken dat ze volgende week gezellig bij ons langs komt om te praten over het schoonmaken en het toezicht tijdens de verhuur. Vervolgens wenden wij de steven naar mijn zuster Joke in Zaandam want die is jarig (Willem noemt haar altijd jezus als ie mij belt). Joke heeft de pensioengerechtigde leeftijd bereikt! Over ruim twee jaar ben ik aan de beurt. De tijd vliegt, zeker naarmate je ouder wordt. Daarom wil ik eigenlijk meerdere dingen tegelijk doen.  Er komen nog meer Niet Beroepsmatig Actieven over de vloer. Gezellig, ook hier weer. Wij leiden een gezellig leven. Joke is beroemd om haar hapjes en haar drankjes. Ze vliegen met regelmaat over de tafel. Heerlijk. Aan alle lekkere en leuke dingen komt een eind. Te 14.30 uur rijden we met onze kostbare lading (Ma) terug naar Ilpendam. Ik krijg van Ma een adreslijst mee die moet worden geactualiseerd. Het is nu een zooitje. Weer een klus. Ik krijg het nog druk. Thuis kom ik weer tot niks. Lapzwans. De lijst blijft nog even liggen. Ing wast weer een vitrage. Was wel nodig, nog afgezien van de beschadigingen, gelet op de typische kleur van het waswater. Ik eet wederom een bordje sla als avondeten. Te 19.30 uur naar Trilobiet in Purmerend om een duikcilinder, ademautomaat en een stabjack te lenen want ik wil a.s. zondag een halfuurtje op de bodem van het zwembad liggen. Willem is er ook maar hij moet gauw weer terug want Joke zit met de visite (alleen broer Kees is er). Ing en ik helpen Piet met het weghalen uit de kantine en op zolder opbergen van de kerstversierselen. Te 23.00 uur naar bed.

Vrijdag de dertiende, we lopen weer! Van 08.30 uur tot 09.10 uur. Deze keer neem ik hier en daar een shotje (film). Na afloop filmpje op de computer zetten en doesen.

The Long And Winding Road

►

Daarna naar de club (Edam). Saves zijn wij uitgenodigd bij Jan en Dineke in hun fraaie door hen zelf verbouwde huis tegen het centrum van Edam aan. Voor het diner (want dat is het) wisselen wij e-book bestanden uit. Ik heb nu genoeg om in 4 levens nog niet “uit te krijgen”. We dineren uitgebreid met scholrolletjes met zalm erin en van alles en nog wat “on the side” en een voortreffelijke wijn. Net een sterrenrestaurant. Voor we het weten is het bij elven en moeten we  afscheid nemen (ik bedoel dat vonden we zelf, we werden niet weggestuurd).

Heb ik goed geslapen? Ik geloof van wel. Weet niet meer. Ik weet wel dat ik pas te 09.00 uur wakker werd. Shit, het is 14 januari en ik zou vrijwilligerswerk gaan doen op de club in Edam. Enigszins stijf van de rugpijn kom ik te 09.40 uur aan. Een geweldig leger van 4 vrijwilligers, waaronder Jan, bij wie we gisteravond hebben gegeten is reeds aan de slag met het terugleggen van de tegels. Dat luistert tamelijk nauw. Ik verleen hand- en spandiensten op zodanige wijze dat ik waarschijnlijk de rest van de dag en avond mijn rug niet meer kan gebruiken, maar je moet wat voor de goede zaak over hebben. Jan N. en ik trekken een paar dikke aluminiumkabels door de pijpen onder de steigers door zodat deze klaar liggen als volgende week de monteur komt om ze aan te sluiten op de elektra-paaltjes. Rond 12.00 uur is het wel weer mooi geweest en gaan we allemaal naar huis. We krijgen vanavond visite van Ron en Kitty, vrienden van Trilobiet, met wie we afgelopen zomer in Menorca opgetrokken hebben. Ik maak dus een schoteltje gevulde eieren en een schotel met haring op een stokkie klaar. De rest moet Ingeborg maar doen. Rond half negen komen Ron en Kitty aan. De avond verloopt bijzonder, ja u raadt het al: gezellig! We hebben heel wat te bespreken en het wordt zomaar 01.30 uur en we moeten morgen ook nog zwemmen! Het is dat Ron morgen duikinstructie moet geven, anders….!

Het is zondagochtend, 15 januari. Ondanks alles zijn we toch vroeg wakker en halen met gemak het halfuurtje klessen vóór het zwemmen. Het wordt onvoorstelbaar druk. Zoveel leden heb ik nog nooit zien komen opdagen. Wel meer dan 10 luitjes gaan duiken. Dat heb ik weer. Dat wordt “meute-deuken” in het voor de duikers afgezette deel van het bad. Ach, ook dat heeft zijn charmes; er valt wat te beleven onder water. Op aanwijzing van Mans doe ik onder water wat oefeningen en haal toeren uit: een tijdje op mijn kop staan vlak voor de grote panorama-ruit waar toeschouwers in de grote hal onze verrichtingen kunnen volgen. De kleine kindertjes die altijd staan te kijken vinden het prachtig, vooral als je naar hen zwaait. Tien minuten voor de tijd om is vind ik het welletjes en spoel de spullen en mezelf af onder de douche (ik douche altijd bij de dames, veel leuker, die schreeuwen niet zo hard).  Na het omkleden gauw naar beneden voor de broodnodige koffie (lekker, Willem!) en aan tafel zitten en verder kletsen. Mans komt met ons alvast bespreken hoe we in juni in Griekenland zullen handelen: gaan we met hem, Agetha, Coos en Elles mee op de Bavaria of varen we achter het flottielje aan? We spreken af dat laatste te doen. Lijkt me heel leuk: gratis met je eigen boot in een flottielje meevaren. We hebben er allemaal zin in! Mans en Agetha en wij zijn de laatsten van de club die het Leeghwaterbad verlaten, zo gezellig is het. Het is dan al 12.00 uur. Te 14.00 uur tuffen we naar Katwijk aan Zee. Olga loodst ons na aankomst meteen mee naar het strand. We lopen van de zuidrand van Katwijk naar de uiterste noordkant, waar Femke, jongste dochter van Olga, vlakbij de boulevard in een omgebouwde schuur woont; daar gaan we heen om een koppie thee te drinken. In mijn beleving is het strand hier breder dan ooit. Dat het eb is werkt daar natuurlijk behoorlijk aan mee. Het is ontzettend druk. Het is dan ook prachtig weer: geen wind en een zonnetje dat af en toe door de wolken gluurt. Er lopen minstens 500.000 mensen op het strand en 2 miljoen blaffende, rennende, springende honden. Heel gezellig.

waar zijn al die honden dan?

We genieten erg van de vergezichten naar de horizon. Je kunt de pier van Scheveningen en de Maasvlakte in het Zuiden en Noordwijk en IJmuiden in het Noorden duidelijk zien liggen. Femke ontvangt ons hartelijk met een lekker bakkie thee en een dinges erbij. Zij woont daar alleen in een verbouwde schuur, heel klein maar wel voorzien van alles wat je maar nodig hebt: twee poezen, een elektrische piano, een douche/toilet als doorgang tussen de hal en het woonkamertje, waarin ook een keukenblok en dan is er nog een trap naar boven met een heel riante slaapkamer en bergruimte. Het mooiste is nog dat het strand op 30 seconden lopen ligt. Dat is te doen. Na de theevisite wandelen wij dezelfde route over het strand terug. Die oefening hebben we vandaag tenminste ook gehad. Olga trakteert ons bij haar thuis op een voortreffelijk diner met gestoofde Zalm in een heerlijke saus met salade en nog wat dingen die ik vergeten ben (sorry Ol) en Tiramisutu (=tiramisu toe). Het smaakt allemaal uitstekend. Ik begrijp niet waarom wij eigenlijk boodschappen doen: de loffen en de boerenkool liggen te rotten in de koelkast en de karbonaadjes van de Aldi beginnen te smaken naar afwaswater. Na het diner nemen we gedrieën nog wat familie-aangelegenheden door en dan is het alweer tijd om afscheid te nemen. Het is dan reeds een uur of 09.17 uur of daaromtrent. Bij het Schouw, tegenover het pontje over het NoordHollands kanaal naar Landsmeer lopen we in een politiefuik. Of ik maar even wil blazen in zo’n alcoholpijpie. Dat is voor het eerst in mijn leven. Godver! Hij vraagt of ik gedronken heb. Ik zeg ja, een glaasje wijn bij het eten (het waren er drie). Nou blazen dan maar. Ik blazen en tot mijn verbazing was het helemaal in orde! Niets aan de hand, geen promieltje te ontdekken! Dat moet ik onthouden: drie glazen en een goed gesprek over familie-aangelegenheden.

Het is maandag de zestiende. Wandelen. Een geweldige wandeling vanwege het mooie weer. Ik heb een aantal aardige plaatjes geschoten met het kleine onderwater-cameraatje omdat ik dat nu wel bij me had. Een paar (= 5) moet ik echt even laten zien.

je moet alles in perspectief zien, vin ik

NH kerk van Ilpendam in camouflage-modus

duizelingwekkende verten

dit ruggetje zit helemaal onder de brijp

en deze von ik ook wel aardig

Als we terugkomen gaan we de hele dag rondhangen; dat feit hoeft niet per sé een negatieve connotatie te hebben. TV kijken. D.U. en H.U.T.H. Martin gebeld. Ze komen woensdagavond. Subaru’s koekeloeren op de computer (gek wor ik ervan). Het kan zijn dat we nog wel iets zinnigs hebben gedaan vandaag, maar dat heb ik dan niet opgeschreven. Te 17.00 uur tijgen we naar Linda en Ricky in Amstelveen. Dat staat garant voor reuring want ze wonen op een kleine flat en die is gauw gevuld met het stemgeluid van 4 personen en een flatscreen. Gezellig! Lekker eten! Een uitstekend samengestelde pasta-maaltijd van Surinaamse snit. Ricky is de hele middag bezig geweest met de voorbereidingen. Hij werkt thuis dus hij heeft tijd zat. Hoe verzinnen die mensen toch al die buitenissige gerechten?! Wij komen nooit verder dan aardappelen, groenten en vlees. Ik krijg van Ricky een likeurtje waar mijn huig van dubbel zou klappen als ik ‘m nog had. Djiesus, heb je weleens een likeurtje van 50% met kaneelsmaak gedronken? Neen? Niet aan beginnen ook. Gelukkig heeft ie ook nog een lekkere black label whisky en dat blust de boel een beetje. Het eten is heerlijk. Goed gedaan, Rick! Vol maar voldaan zijgen wij op de bank neer en gaan genieten van “Frozen  Planet” op een HDTV scherm van anderhalve meter breed. Zoiets had ik eigenlijk nog niet eerder gezien. Moekookhè! Daar gaan we voor sparen! We krijgen bij de TV ook nog hapjes en andere drankjes. Het kan niet op, maar als het dan toch eindelijk wel op is gaan we naar huis. Het was fijn, jongens! Ingeborg rijdt terug naar huis om te voorkomen dat we een herhaling van zetten krijgen bij Het Schouw, maar dan met tegenovergestelde resultaten. Ik vind dat ik niet eens zo heel veel commentaar geleverd heb op haar rijstijl.

Ingeborg moet vandaag, dinsdag 17 januari, werken! Ze heeft vorige week afgesproken dat ze 4 oggenden gaat invallen op de Montessorischool in Landsmeer, haar oude school. Ze mag op groepjes kleutertjes passen, wat zij leuk vindt en ze hoeft het niet eens helemaal gratis te doen! Vandaag is de eerste ochtend. Zij is om half acht al weg. Ik heb het rijk alleen. Ik ga lekker hard aan het werk. Ik probeer een begin te maken met het wijzigen van de inventarislijst van het huis. Daar heb ik al gauw geen zin meer in. Dan maar de open haard aansteken, da’s leuker. Ondertussen kijken naar D.U en H.U.T.H. Tussendoor bellen met de belastingtelefoon over inkomstenbelasting en familie-aangelegenheden. Ik word morgen tussen 12.00 en 15.00 uur teruggebeld over dat laatste punt. Ik schijn altijd vragen te stellen die ze niet meteen kunnen beantwoorden. Ik doe de vuilniszak in de container en doe een lege zak in de emmer in de garage. Ik breng al het brandhout naar de open haard en ruim de garage verder op. Na de middag komt Ing thuis. Ze heeft lekker gewerkt. Samen eten we 4 kroketten (ieder twee); dat hebben we wel verdiend en voor de lijn maakt het niet uit want het zijn magere kroketten, zoals ik al eerder (zie bericht van 4 december 2011) heb uitgelegd. Martin komt langs om te zeggen dat hij en Jeanne morgen niet kunnen. Het wordt donderdagavond, ook goed. Saves kijken we naar een film genaamd “Adam” over een jongen die iets heeft met Asperges. Een beetje een zielige film.

Ja en dan is het 18 januari, zoals ik in de aanhef van dit bericht al schreef: ik schrijf! Inmiddels ben ik een heleboel nummertjes in i-tunes verder en zal ik je eens wat vertellen, je gelooft het niet maar ik luister nu naar een nummer van Whitney Houston, het nichtje van Dionne Warwick en het nummer heet: “It’s not Right, but it’s Okay! Helemaal van toepassing op dit hele verhaal, toch?!! Ik begin er bijgelovig van te worden. Wat een geluk heb ik toch, dat het allemaal zo uitpakt! Ik zit sinds 10.13 uur te tiepen en nu loopt het tegen 16.00 uur. Een hele zit.

18.29 uur: gelukkig komt Miriam na vieren op de Skype en gaan we het weer even hebben over familie-aangelegenheden. De werkzaamheden op dit vlak naderen hun voltooiing. A.s. vrijdag naar Amersfoort voor de laatste hand aan de werkzaamheden met betrekking tot de familie-aangelegenheden. Nog even klutsen met foto’s in dit verhaal, de film van het wandelen bewerken, muziekje eronder (The Long And Winding Road) en klaar is Kees. Ik ga ‘m nu (18.32 uur) publiceren op de weblog. Het was een fijne dag en ik heb fijn gewerkt.

PS. De mevrouw van Belastingkantoor Zwolle belde daadwerkelijk terug tussen 12.00 uur en 15.00 uur en met goed nieuws ook nog! Wat je van ver haalt is lekker!

5 januari 2012

Ilpendam – Amsterdam – Ilpendam

Donderdag Cultuurdag. Ik lees in bed Jack Reacher uit. Da’s bepaald geen cultureel hoogtepunt; wel leuk maar past niet bij Donderdag Cultuurdag. Het is niet echt vroeg als ik opsta. Marijn en Rianne komen om 11.00 uur naar ons toe en dan gaan we met z’n viertjes naar het onlangs na een jaren durende verbouwing heropende Scheepvaartmuseum aan het Oosterdok in Amsterdam. Ik heb er “zin an”. Marijn belt ons op met de mededeling dat hun C.V. c.q. warmwatervoorziening stuk is  en of ie bij ons kan douchen. Uiteraard kan dat, want die van ons doet het nog. Rond elven zijn ze er en als Marijn klaar is met douchen gaan we na een kop koffie op pad. We stappen in zijn Seat Leon Turbo. Met de auto is goedkoper dan 4 personen met de bus, vooral als het Marijn lukt de auto te parkeren op het naast het Scheepvaartmuseum gelegen Marine-établissement. Na een ritje door A’dam-Noord en de IJ-tunnel, tijdens welke het Marijn zichtbaar moeite kost zich aan de maximum-snelheid te houden (dat krijg je met zo’n turbo) arriveren we voor de slagbomen van het marine-filiaal aan de Kattenburgerstraat. Marijn poekelt wat met de wacht, laat zijn pasje zien en verdomd hij kan het terrein op. Wij stappen uit en wachten buiten de poort. Makkelijk hoor als je overal je vriendjes hebt zitten. We wandelen in de pittige wind naar het museum en zijn kennelijk niet de enigen die vandaag “Donderdag Cultuurdag” vieren. Van alle kanten stromen de bezoekers toe en vrijwel elk (echt)paar en/of opa en/of oma heeft één of meer kinderen c.q. kleinkinderen bij zich. Aan de buitenkant ziet het gebouw er piekfijn uit; keurig gerestaureerd en schoongemaakt. Het binnenplein daarentegen is geheel overkapt met in metalen frames gevatte glasoppervlakken met in de kruisingen geplaatste blauwe LED-lampen. We staan dus droog en relatief warm in de rij voor de kassa, dat wel, maar ik vind het glazen dak een verkrachting van het historisch karakter van dit gebouw. Het metselwerk is wel in stijl. Rianne en Marijn mogen gratis het museum in (marine, hè?) en wij moeten ieder 15 euro betalen, het volle pond. Het meisje gelooft me niet als ik zeg dat ik vroeger admiraal was en dat we 65 zijn. U ziet er te jong uit, zegt ze. Ik heb meteen vrede met de prijs van de kaartjes. In de catacomben geef ik mijn jas en vest af in de gratis garderobe. Da’s goed geregeld. Tot een uur of 15.00 uur zwerven wij over drie verdiepingen in drie van de vier vleugels van het museum rond. De toegang tot de steiger en het namaak VOC-schip de “Amsterdam” is vanwege de wind gesloten. Te gevaarlijk! Dat is nou die “VOC”-mentaliteit! Binnen kunnen we over de hoofden lopen en is het dringen geblazen voor de uitgestalde voorwerpen. Hadden we kunnen weten. Het is nog kerstvakantie. De tentoonstellingsruimten zijn ook niet geschikt om zoveel mensen te verwerken. Ze zijn erg benauwd, donker en met goedkoop tentoonstellingsmateriaal in elkaar gezet. Ik kan mij herinneren dat het interieur vroeger ruimer oogde, met invallend daglicht en de voorwerpen ruimtelijk opgesteld. Nu staat en hangt alles dicht op elkaar, onoverzichtelijk per thema in plaats van per periode. Het meest frappante is wel de glazen vitrine die midden in een kamer staat opgesteld met alle modeljachten van de 16e tot en met de 20e eeuw op, onder, boven en achter elkaar bijeen gepropt. Je kunt ook erg dicht bij de schilderijen komen. Sommigen hangen in vitrine-kasten maar de meesten hangen in de open lucht, zonder alarminstallatie en je kunt ze zo aanraken en er met je neus bovenop gaan staan. Ik wil foto’s maken van alle schilderijen en er thuis dan de bijzonderheden van opzoeken.

deze hangt achter glas, erg mooi

zij was toentertijd een dorpsgenoot van ons

zie je wel?

Het lukt me bij een paar maar dan staat er een knul naast me die kennelijk “van het museum is” en tegen mij zegt dat ik wel mag fotograferen maar niet flitsen. Lekker dan, in die donkere holen! Dat was dan weer dat. Vervolgens bekijk ik de schilderijen met mijn neus erop en krijg het nare gevoel dat de meesten zo vals zijn als een kraai. Ze hangen te dichtbij, zijn te glad (geen craquelé) en er is geen suppoost te zien. Met zijn drietjes kankeren we er lustig op los. Ing niet, die blijft beschaafd op Donderdag Cultuurdag. De scheepsmodellen zijn schitterend en authentiek, dat kun je zo zien, maar de kinderen om ons heen maken het erg lastig in alle rust de details te bekijken en te genieten van het moois. Ik denk dat we het nog een keertje buiten de vakantieperiode moeten overdoen, maar dan ga ik eerst “bij de marine”. Ik wil nog één misser noemen. Vroeger stonden de zilveren scheepsmodellen (veel meer dan ik nu kon vinden!) en kunstig bewerkte en gegraveerde drank-glazen in vitrines duidelijk opgesteld, goed zichtbaar en aan de voet direct van informatie voorzien. Nu is er een kamer ingericht waar keukenkastjes aan de muur hangen die je moet opentrekken en dan zie je het kunstvoorwerp staan in een verlichte vitrine met een toelichting op de binnenkant van het opengetrokken deurtje. Ik kijk nog of er een liftinstallatie is waarmee je het kastje kan laten zakken zodat een zeer kleine medemens of iemand in een rolstoel ook even kan kijken, maar neen! Met de ogen knipperend vanwege het schelle licht steken we een paar keer het binnenplein over om een andere vleugel binnen te gaan. Het is overal hetzelfde: donker, nauw, slecht afgewerkt en het bederft een beetje het plezier in het kijken naar al die mooie dingen. Bij de Noordvleugel staat een hele lange rij van mensen die een “virtuele zeebeleving” willen meemaken. Zo’n beleving hebben wij vieren niet virtueel maar in werkelijkheid meegemaakt dus we gaan er nu niet voor in de rij staan. De museumwinkel heeft een heleboel dure dingen, boeken, kitsch en zo, maar geen bouwdozen van scheepsmodellen of reproducties op linnen van de tentoongestelde schilderijen. Nee, logisch! Die hangen allemaal binnen! Nou lijkt het net of we negatief zijn. Dat is helemaal niet zo. We hebben reuze plezier, zo met ons vieren, dat we dit samen doen bedoel ik en we vinden dat het museum prachtig gerestaureerd is maar de vormgeving van het museale deel, de inhoud zeg maar, is in een aantal opzichten de sluitpost geworden van dit langdurige project. Te 16.00 uur zijn we moe, enigszins teleurgesteld maar ook wel weer voldaan thuis en onder het genot van een oudhollandse kroket zoek ik op internet naar de verblijfplaats van schilderijen van de in het S.M. getoonde schilders en ja hoor: ik kan geen enkele verwijzing naar het Scheepvaartmuseum vinden. Hun werk is alleen te vinden in het Rijksmuseum en grote musea buitenslands. Ik kan me ook met geen mogelijkheid voorstellen dat een schilderij van Ludolf Backhuysen of van Willem van de Velde de Oude (of de Jongere!), die stuk voor stuk kapitalen waard moeten zijn vrijwel zonder toezicht binnen het bereik van grijpgrage kinderhanden zouden worden opgehangen en als dat wel het geval is moeten de curatoren van het S.M. nog eens hard op hun kop krabben (of ermee tegen de muur!). Saves voor mij een keertje geen TV: ik “schrijf”: 1, 2, 3 en 4 januari (deze lukte niet meer want ik viel snags van mijn stoel). Het was een winderige, fijne, culturele familiedag! 

4 januari 2012

Ilpendam

Vandaag is de dag dat ik kroketten maken mag. Even na negenen zijn we bij Ma en gaan direct aan de slag. Het vlees is gekookt en kan in de uiterst hi-tech vleesmolen (van Britse makelij en vooroorlogse kwaliteit!) tot kleine stukjes gemalen worden. De pan met kookvocht (drie liter) staat klaar op het fornuis. We snijden de uien. Ma wordt intussen door de prikzuster geprikt, die er van staat te kijken dat kroketten met de hand gemaakt kunnen worden. Dat kan ook alleen maar als je in 50 kroketten 800 gram vlees verwerkt en veel uien. Als je dat niet doet krijg je een bak snot, zoals je in alle kroketten in de industrie aantreft, en dat kun je met de hand niet rollen, toch? Het recept van de kroketten van Ma is niet zo ingewikkeld maar toch vermeld ik het hier niet want misschien wil ik in de toekomst wel een patent aanvragen en een kroketten-business beginnen zodat ik die Subaru kan kopen. We mengen de vleeskorrels met niet teveel aardappels in twee schalen, maken onder het toeziend oog van Ma in een koekepan telkens kleine hoeveelheden ragout van bloem, boter, fijngesneden uien en bouillon en gieten dat in gelijke hoeveelheden in de twee schalen en mengen met een houten pollepel (moet per se van hout zijn) alles door elkaar. Dit blijven we herhalen tot de bouillon en de uien op zijn en in de schalen een stevige massa is ontstaan waarin de pollepel rechtop kan blijven staan (meetpunt!). Daarna is het koffietijd . Kan de smurrie mooi een beetje afkoelen. Na de koffie is het rollen geblazen. Op de schoongemaakte keukentafel wordt een pak paneermeel leeggestrooid en het kleien kan een aanvang nemen. Godsamme wat een vieze kledder aan je vingers! Ingeborg is uiteraard een stuk bedrevener dan ik bij het vormgeven van de kroketten. Zij heeft al gauw een ritme te pakken en heeft ook meer gevoel voor afmetingen. Dat krijg je, hè, als je onderwijzeres bent geweest. Vroeger op het arbeidsbureau hoefde ik nooit zo vaak te kleien. De eerste keer door de paneermeel rollen is het moeilijkst. De tweede keer haalt Ingeborg ze door een schaal losgeklopt ei en ik rol ze grondig in een tweede laag paneermeel. Ingeborg doet het meeste werk maar dat komt doordat ik tussendoor een filmpje probeer te maken van het gehele productieproces. We komen tot 49 eenheden.

we komen tot 49 eenheden

de boel schoonmaken

het consumeren neemt direct een aanvang

Alles wordt verpakt, de rommel opgeruimd en we eten meteen een kroketje op brood. Met de smaak komen allemaal nostalgische herinneringen naar boven! Dat kan een goed samengestelde en -gekleide kroket allemaal met je doen! 

Zelf Vleeskroketten Maken

►

.

Het is 13.00 uur als we op huis aan gaan. De kroketten gaan in de diepvries en we stappen weer in de auto. Naar Purmerend, witte puntjes kopen want Linda komt vanmiddag naar ons toe om een broodje kroket te eten. Stofzuigerzakken halen bij de handyman want die waren inmiddels binnen. Naar onderbroeken kijken (Ingeborg) bij de V&D; ze hadden niks naar haar zin en weer naar Ilpendam. Linda komt 16.00 uur en we kletsen heel gezellig bij de open haard en laten de avondmaaltijd bestaan uit voor ieder twee witte broodjes  kroket. Lekker man! Het is rond 21.00 uur als Ingeborg Linda naar huis brengt. Ik val voor de TV in slaap en hoor totaal niet dat een uur later Ingeborg op de ramen staat te rammen omdat ik alles op slot heb gedaan en ze niet meteen naar binnen kan. Gelukkig vindt ze een sleutel in haar spullen en kan zij het pand betreden. Pas dan word ik wakker. Het was een fijne dag alhoewel Ingeborg het daar niet meteen mee eens was op dat moment.  

3 januari 2012

Ilpendam

Het is beestenweer. Ik ga alleen met de auto naar Ma om de krokettenspullen te brengen. Even kletsen en dan weer naar huis. Te 11.00 uur komt Louis Abels terwijl ik bezig ben de plastic tuintafel bij de buren uit de sloot te vissen. Het ding is met een windstoot te water gegaan en scheurt met zijn poten omhoog de hoek om. Als ik ‘m onder een van onze inmiddels behoorlijk uit de kluiten gewassen “Cedrus Atlantica Glaucus” afgebroken tak in de zijtuin heb verankerd ga ik naar binnen. Wat een wind! Met Louis bespreken we de tactiek die we zullen volgen bij het verhuren aan een volgende huurder inzake bijvoorbeeld het inhouden van (een deel van) de waarborgsom in geval van door de huurder aantoonbaar veroorzaakte schade en het gratis “leveren” van een interieurhygiëniste die tevens vertrouwenspersoon en spion is. Aan het eind van januari komt ie nog een keer langs om de punten op de i te zetten. De verhuurmarkt is momenteel wat slapjes maar zal hopelijk in februari weer aantrekken. Als Louis weg is doen we nog wat maar daar kan ik me niks meer van herinneren. Niet belangrijk zeker. Morgen gaan we Zelf Vleeskroketten Maken.

2 januari 2012

Ilpendam

Maandag. Gewone werkdag. We gaan gewoon weer aan het werk. Louis Abels bellen voor een afspraak. Hij komt morgen om 11.00 uur om bij te praten over de verhuur. Ik bel Jan en Frieda voor een gezellig avondje bij ons. Vrijdagavond komen ze. Naar de club in Edam: lullen over auto’s (dat doe ik) en over reddingsvlotten (dat doet Frits). Het is, zoals gewoonlijk, een chaotische vergadering. Pas in de toiletruimte is er gelegenheid voor een goed gesprek tussen Frits, die staat te pissen, en mij, die een bruine trui zit te breien. Frits heeft een 8- persoons reddingvlot en dat heeft ie voorzichtig uit zijn container gepeld en in de loods van Bart opgeblazen met een stofzuiger! Frits wilde weten hoe zijn vlot er uitzag na 13 jaar! En weet je wat? Hij zag er als nieuw uit (stonk alleen een beetje)! Frits heeft van elk stadium van uitpakken foto’s genomen om zodoende het ding straks in omgekeerde volgorde er weer in te kunnen proppen. Na de koffie zijn we met hem meegegaan naar de plek des onheils en het vlot zag er inderdaad uitstekend uit. Hij staat daar nu drie dagen volledig opgeblazen en is nog net zo stevig als drie dagen geleden. Wij hebben een vlot van hetzelfde merk (Plastimo) en dat is pas 3 jaar oud. Een hele geruststelling en een eye-opener. Ik hoef ‘m dus niet te laten keuren de komende 9 jaar. Hèhè, gelukkig! Bedankt Frits! Nu maar hopen dat ie ‘m er weer in krijgt. Wordt vervolgd. We rijden door naar Purmerend, naar de Baanstee-Oost waar Van Lieshout is gevestigd en maken met Elmer, de chef-monteur, een afspraak om komende vrijdag te 11.00 uur onze voorbanden te laten vervangen. Hop, doorrijden maar weer. Nu naar het centrum van Purmereutel. Stofzuigerzakken ophalen voor Ma en en we moeten ook nog naar de horlogewinkel om iets te doen met Ingeborg d’r horloge dat binnenin vochtig werd en nu na lang drogen vakkundig moet worden gedicht, maar waterdicht is ie niet meer. Koop nooit een Heuer want het vervangen van batterijen en waterdicht maken moet in Zwitserland gebeuren, wisten wij veel! Vervolgens naar de Handyman: de stofzuigerzakken zijn er nog niet: de eikels zijn afgelopen donderdag vergeten de bestelling te plaatsen. Ze beloven ons te bellen als de zakken er zijn. Dan is de slager aan de beurt. Ambachtelijk Slager Klaassebos levert ons 800 gram mooi mager rundvlees voor de kroketten; niet goedkoop maar dan heb je ook wat. Bij de Hema wordt een Molton onderlaken gekocht en dan gaan we naar de Aldi voor paneermeel. Verkopen ze allang niet meer, wel eieren, nou die dan maar. Naar de buren: de Deen. Daar hebben ze wel paneermeel. Het is de hele dag al slecht weer. Ik breng morgenochtend het vlees wel naar Ma, die het zal koken en er bouillon van trekken voor de kroketten. We genieten zo lang als het kan van ons huis dus blijven we vanmiddag binnen. Googlen op Google. TV kijken. Hanging out. Loungen op de bank. Saves eten we Tilapia vis die al anderhalve maand in de diepvries ligt. Hij blijkt nog eetbaar en best smakelijk. Sla en aardappeltjes erbij. Ik doe knoflooksaus over de sla heen, opdat ik mijzelve geen konijn voel. Ik hou het niet uit voor de TV en ga weer computeren om 20.50 uur. Ik word zo schijtziek van die steeds frequenter en langduriger reclameblokken tijdens films op de commerciële zenders dat ik zowaar vaker dan ooit naar 1,2 en 3 zit te kijken. Men zegt dat dat helemaal niet zo slecht is voor mijn zieleheil. Het was een typische winderige, Hollandse dag, maar wel fijn.

1 januari 2012

Ilpendam

We staan laat op na een klotenacht. Dat is de prijs die je moet betalen als je de jaarwisseling in je eigen stulpje wilt vieren. Omdat we ons opgeblazen voelen gaan we tegen elven naar Ma d’r huis wandelen in plaats van met de auto. Het is stil buiten. De straat is bedekt met een massa rode pulp; de restanten van uitbundig knalwerk. Ik denk dat er toch gauw een kleine Koreaanse middenklasser, 0% bijtelling en 0 euro wegenbelasting op de klinkers ligt; alleen al op onze driesprong. We hebben de wind mee op de dijk langs de Purmerringvaart dus we komen 1 minuut eerder aan dan gemiddeld. Een goed begin van het Nieuwe Jaar! Moeder heeft al visite! Sjaak en Ellen, de directe buurtjes, zitten reeds op de koffie waar ze geloof ik op moesten wachten omdat wij er nog niet waren. De TV staat niet aan. Het is de eerste keer in mijn leven dat ik bij Ma thuis  het Nieuwjaarsconcert van de Wiener Symphoniker niet “meekrijg”. Een cultuurschok. Desgevraagd zegt Ma dat ze het niet zo erg vindt om het een keer te missen. Zo kun je mekaar tenminste beter verstaan. We kletsen er gezellig op los met z’n allen. Het duurt niet lang of Kees en Joke komen ook binnen. Sjaak en Ellen moeten weg; hebben meer visites af te leggen. Ingeborg en Joke hebben het over persoonlijke tinten, Ma schenkt koffie en Kees en ik praten over auto’s.

vlnr: Kees, Ingeborg, Joke, Ma. Koffie en oliebollen

Onze auto is nu in zijn 9e levensjaar en ik denk dat wij, als de reis door de Middellandse Zee tot een einde komt en wij de steven wenden naar het Noorden, toe zullen zijn aan een nieuw hoofdstuk van ons persoonlijk wegvervoer. Niet dat we binnen afzienbare tijd definitief in Nederland terug zullen zijn. Het kan nog alle kanten op qua duur. Misschien blijven we de economieën in de Middellandse Zee-landen nog jaren stimuleren; onze bijdrage aan de euro-crisis? Het is in ieder geval leuk om net te doen of je binnenkort een auto gaat kopen en allerlei modellen de revue te laten passeren. Kees heeft een goede tip: ik moet absoluut hetzelfde merk kopen als hij heeft: Subaru. Een beproefd merk dat volgens medewerkers van de Wegenwacht nimmer wegens pech op de vluchtstrook wordt aangetroffen. Hij is in alle opzichten ook zeer tevreden over zijn dealer Niestcar te Heemskerk. Nou, ik had al eens een keertje op internet naar deze optie gekeken en misschien heeft hij wel gelijk. We gaan daar een keertje kijken, maar eerst mag ik een proefrit maken in Kees zijn Subaru “Forester”. We gaan even diesel tanken in Purmerend en dan weer terug naar Ilpendam. Ik moet zeggen dat dit een heel bevredigende rij-ervaring is. De standaard vierwiel aandrijving lijkt mij een plus op onze bij tijd en wijle natte en/of gladde wegen en na ons zeilavontuur willen we weer gaan skiën (dream on, baby) en dan is zo’n soort auto ook heel verstandig. Verder voelt het geheel zeer robuust aan. Ha Ha, ik lijk wel een auto-recensent. Eenmaal weer thuis bij Ma mutteren we onder het verorberen van een heerlijke bak erwtensoep met heel veel rookworst, nog wat door over auto’s en gezondheidsdingetjes en zo. Heel gezellig. Maar aan alle gezellige dingen komt een eind. Tegen 15.00 uur wandelen wij over de dijk (maar nu aan de andere kant) terug naar het dorp en zijn net op tijd om Carlo en Irene in dit nieuwe jaar als geluids- en beeldbehang hun intrede te zien doen.

ik kijk hier net naar hoor! ik zit te computeren

Morgen een drukke dag dus we gaan niet te laat naar bed, een uur of 00.30 uur, nog even lezen in “De Rekening” van Lee Child (die Jack Reacher is toch eigenlijk wel een ordinaire moordenaar, hoor!). Nieuwjaarsdag 2012, weer een fijne dag thuis in Ilpendam!

31 december 2011

Ilpendam

Oudejaarsdag. We gaan sogges even bij Ma een bakkie doen. We willen wandelend heen maar het regent dus het wordt de auto. Onderweg blijkt de regen mee te vallen. Hadden best kunnen lopen. Ik vergeet de hogedrukspuit mee te nemen maar ik heb wel de geleende banketbakkersslagroomspuit (voor de “wordfeuters” onder ons: drie maal woordwaarde) bij me; da’s tenminste iets. Als we de afrit opdraaien verlaat de prikzuster net het pand. Het is een komen en gaan bij Ma. Vorige week hebben we met haar afgesproken nog eenmaal samen echte kroketten naar Oud-Hollands recept te maken. Dat wil zeggen wij doen het meeste werk en Ma heeft de supervisie. Deze kroketten zijn met niets te vergelijken qua smaak in het algemeen en qua vleesgehalte in het bijzonder. Dat gaan we volgende week woensdag doen en we moeten nu nog even de logistiek doornemen, want 60 tot 80 kroketten maken is geen sinecure. Er moet van alles ingekocht worden, waarvan mager rundvlees-poulet wel het belangrijkste is. Maandag kopen wij het vlees, dinsdag kookt Ma het en trekt er bouillon van en woensdag gaan wij “rollen” en verpakken voor de diepvries. Ingeborg maakt zich zorgen of we zo’n hoeveelheid wel opkrijgen voor we teruggaan naar Sicilië, terwijl ook nog een stuk of zestig oliebollen in de diepvries liggen te wachten op consumptie. Ik ben daar niet zo bang voor. Het probleem zit ‘m echter in het feit dat we (ik eigenlijk) moeten afslanken, zeker nu we eind januari onze jaarlijkse duik-medische keuring moeten ondergaan. Misschien kunnen we de boel in evenwicht houden door meer te bewegen? Die kroketten die wij maken zijn overigens hartstikke gezond want ze bestaan uitsluitend uit magere producten: mager rundvlees, schrale aardappelen, vetvrije zonnebloemolie, paneermeel van de Aldi, kleine eieren, waterige uien, verse peterselie, mager meel (bloem), magere melk, magere boter en bouillon getrokken van hierboven genoemd magervlees, dus: waar hebben we het eigenlijk over?! Na twee bakkies koffie wandelen wij terug naar huis waar wij des middags tussen de herrie van de in onze straat door de kinderen van de overburen afgestoken rotjes, vuurpijlen en vuurwerkbommen proberen de TV te verstaan. Ook de skype-telefoon wordt druk gebruikt. Saves blijft de herrie op straat doorgaan. We kijken naar Youp van ‘t Hek die hoe ouder ie wordt steeds meer begint te vloeken en te schelden: de GVD’s en de geslachtsdelen vliegen over het scherm maar daartussendoor blijft ie toch verrassend en leuk. We sluiten de avond af met een stukje “opgeklopte-gekunstelde-lol-die-toch-aanstekelijk-werkt-maar-na-Youp-aanvoelt-als-een-anticlimax”, opgevoerd in het programma van “Golden Girl” Linda de Mol: “Ik Hou Van Holland”. Geinig. Dan is het klokke twaalf: Ing en ik toosten met respectievelijk een glas water en een glas rode Aldi-wijn (11% alcohol, zet dus niet zo aan) op het nieuwe jaar en wensen dat we er maar gezond (en rijk natuurlijk) doorheen mogen komen. Buiten wordt het vuurwerk in verhevigde mate voortgezet. Ik probeer met de Nikon wat foto’s te maken maar eigenlijk is het niks. Ik moet nog goed studeren in de handleiding.

vuurwerk in Ilpendam 1

vuurwerk in Ilpendam 2

vuurwerk in Ilpendam 3

We kijken een uur later naar het vuurwerk op BBC 1. Dat is werkelijk niet te geloven zoveel werk als ze er daar van maken! Het lijkt wel of de Big Ben en het grote reuzenrad op de oever van de Thames worden opgeblazen en op de maat van eigentijdse muziek nog wel (Adele herkende ik)! Ik vind dat dat in Nederland ook zo moet: elke gemeente steekt van overheidswege op het ritme van het tweede deel van Beethovens derde pianoconcert een massaal doch kort vuurwerk af en verbiedt tegelijkertijd het bezit en afsteken van vuurwerk door private personen. Volgende keer stem ik op de Partij van de Dieren (als ik in het land ben). Tegen 02.30 uur gaan we naar bed omdat dan het lawaai buiten aan het afnemen is. Ik neem 400 milligram Ibuprofen en ik doe de luchtroosters dicht en vannacht blijft ook het raam dicht want het slaapt niet lekker op kruitdampen. Ik lees met de iPad op zijn kant op het tafeltje naast mijn bed nog net voordat de Ibuprofen, gemixt met de Aldi-wijn, kicks in (= toeslaat) “De Zesde Man” van David Baldacci uit. Het was een fijne, doch ietwat lawaaiige dag.

30 december 2011

Ilpendam

Miriam, Paul, Karin, Esther en Mark komen helemaal van Amersfoort bij ons op visite. Gezellig koffiedrinken met een koek en/of een obielol van de Aldi. Het is alweer enige tijd geleden dat zij bij ons waren dus laten we het huis nog een keertje zien. Paul en Mark gaan voor mij het Wifi-modem van Ziggo installeren. Dat ding lag alweer op zolder omdat ik de handleidingen niet eerst had gelezen (geen geduld) en er zo niet uitkwam. Dit overkwam hen nu ook omdat er geen tijd was de papieren door te nemen. Doch met behulp van de telefonische service van Ziggo kwamen zij er toch uit. We hebben nu een draadloos netwerkje in huis! Weg met die snoeren!

drie weten niet altijd meer dan één

twee zussies en een dogger

Na een boterham nemen ze alweer afscheid en ze zijn nog niet thuis of de Skype “gaat af” en meldt Miriam zich weer. De rest van de middag heeft dat ding aangestaan geloof ik. Heel gezellig allemaal.

 

29 december 2011

Ilpendam

Boodschappen doen in Purmerend: Ingeborg scoort een agendaatje in de HEMA. Bij de “Handyman” Stofzuigerzakken besteld voor Ma. Bij de “Action” onderbroeken kopen voor mij (hobby van me). Tachtig oliebollen bij de Aldi voor 1,69 euri de tien. Sparerib in Piri Piri-saus bij de Deen. Terug thuis skypen met Miriam. “Ze” komen morgen bij ons op visite, gezellig! Computeren en TV kijken. Ik “doe” 26 december op de weblog. Ing kijkt safes naar Superman.